از بند خویش آزادم ساز یا بمیرانم.

؛زمانی بود که در پیِ هستی بودم غافل از اینکه هستی در خودِ من جای گرفته بود.

پدر گفت: راه رسیدن به «هو»، از قربانی کردن اسماعیل‌ها می‌گذرد. باید تیغی برگرفت، صیقلش داد، و آن‌گاه به نام خداوند، گلوی دلبستگی را برید؛ چرا که لطف خنجر ابراهیم، در تیزی احکام اوست. اما ظریف کار آن‌جاست که حق، همیشه قوچی از غیب نازل نمی‌نماید تا تیغ را به رود جاری خون او سیراب کنی؛ گاه، مشیت الهی، قربانی کردن اکبر را می‌طلبد پیش از اصغر. با خود اندیشیدم: این بنده که دعوی عطش معرفت حق دارد، آیا از اسماعیل خویش می‌گذرد؟ از اکبر و اصغر دلش؟ من از چه باید بگذرم تا به تو رسم؟ از کدام دلبستگی، از کدام نام، از کدام خود؟

عرض ارادت. پادحرمان‌های گران‌قدر! به دلیل تعلق خاطر به برنامه‌ی آبی‌رنگ موشکی، ایتا را رها کرده و به تلگرام کوچ می‌کنم. موجب خرسندی هست اگر شما رو همراه خودم داشته باشم. https://t.me/herman_hour