چقدر تازه جوان نذر علی‌اکبر شد ؛ از غمِ زاده‌ی لیلا دل ما مجنون است . . - شهید محمدحسین عزیزی -

نگاهت‌میکنم خاموش و خاموشی زبان دارد !

- يٰا رادَّ ماقَد فات - ای بازگردانده هرچه از دست رفته . .

‌

مارا غم ِتو بُرد به سودا ؛ تورا که بُرد ؟

. حُلقوم‌ها را می‌توان برید،اما فریادها را هرگز! فریادی ك از حلقوم بریده برمی‌آید جاودانه‌ می‌ماند. . آوینیِ‌عزیز .

حیات ِآدمی در این وادی بسته به دمی در جسمی محدود مبحوس است . غالب بشر برجسم اِتکاء کرده و تن پروری می‌کنند ؛ غافل از موجودیت ابدی خود که در آن دَمی از جنس ِرَبّ دمیده‌شده و قداستی دارد و مکمل وجود انسان است ؛ عامل تعالی و نزول است که نقش ِآن با نحوه ی جولان ِنفس در این سرای سرگردانی رقم می‌خورد . اگرچه جسم محرک است و عیناً عامل ِحیات اما اگر روح ِآدمی خدجه دار شود ماقبل از اینکه جسم را ترک کند می‌میرد و چه بسا کسانی که قبل از مرگ ِتن ؛ تن به مرگ داده‌اند . اما چه ارتباطی عمیق تر از رابطه نفس و روح ؛ تذکیهِ نفس ، روح را بالا میبرد و ناتوانی در مقابله با نفس روح را تضعیف میکند ، صفات ِنفسانی افسار ِانسان را به‌دست گرفته و تا لایتناهی شر می‌کشد ، از این روی تذکیه عاملی واجب است برای حضور در معرکه‌ای اتمام ناپذیر .. تمامی این فعل و انفعلات به کار میرود تا انسان بداند که این جهان فانی‌ست و حیاتی ابدی و عالمی غیرمادی در انتظار ماست ؛ و روح برای حضور در ابدیت نیاز به رشد و حرکت دارد زیراکه بدون ِحرکت روح آدمی همچو آبی ساکن میگندد و تأفن از میان ِمویرگ های انسان جاری میشود . و حال حیات موقت که نیاز به حرکت دارد ؛ پنجره‌ای‌ست برای صعود روح به وجودیت مطلق و غایت ِحیات . به قلم : فاء / عین .

اهل این شهر اگرچه همه شاگرد من‌اند جای یاری به تماشا همه بر گِردِ من‌اند - شیخ‌الائمه ، امام‌صادق -

به خون قاسم و قداست قدس قسم ؛ که ما کتائب حزب‌الله را میبوسیم . .

الحمدلله که ما ، ذره‌ای از گردوغبار مکتب شماییم ؛ یابن الزهرا ، مولانا ، امام‌الصادق . .