ای به وصالت زنده منم . .

زندگی زخم بود ، امام‌رضا مرهم ..

سر ِما به دامان ِرضا . .

امروز ، بین روضه روضه‌خوان گفت : - امام‌حسنی‌ها کجان ؟ داغم تازه شد! برگشتم به اون لحظه‌ای که با تلقین شونتو تکون میدادن ، و با بغض میگفتن اسمع افهم .. برگشتم به اون لحظه که گفتن و امیرالمومنین علی‌ابن ابی‌طالب امامی والحسن ابن‌علی مجتبی امامی (: آره عزیزم .. بعضی از امام حسنی‌ها میون هیئت اشک میریزن و از غربت آقاشون میسوزن! بعضی‌هم جسماً زیرخاکن (: اما روحشون کنار ِخود امام‌مجتبی روزی خوره ، سربه دامان‌ش نهادن و چشمشون اشک باره اونها شاید بیشتر از امثال ما شامل لطف کریم اهل‌بیتن .. من حسینی‌شده دست امام حسنم ، حسنی‌ام بنویسید به روی کفنم(:

گاهی دل ، از غم مالامال میشود ..

از روی ِصورت‌تو قمر آفریده شد ..

لاأجِدُ مَفَراً إلا العباس(:

بین تاریكی دنیا نظری کرد به ما ، ما هدایت‌شده ی چهره ماه ِقمریم ..