حالا منظور حرفاتو می‌فهمم، و من واقعا احمقم. احمق و ساده یه جوری که انگار اولین روزیه که دیدمت، و اولین باریه که بهم زخم می‌زنی، و دارم گریه می‌کنم انگار اولین باریه که رهام می‌کنی.

بانداژی.

شاید بهتر بود اگه یه بار هم که شده به جای قضاوت کردنم خودت رو میذاشتی جای من؟

فکر کنم مُردم؟

تا وقتی از خستگی نابود نشم نمیخوابم

کافیه برم و دودقیقه‌ی بعد برگردم تا ببینم جام دیگه خالی نیست

+میدونی امروز که مدرسه نبودی چی‌شد؟ -نه، برام تعریف کن. نکنه قراره چون یه مدت نیستم از هیچی خبر نداشته باشم؟ +بهار گفت که جای بهاره خیلی خالیه -واقعا؟ +آره ولی بعدش فاطمه گفت جاش که خالی نیست، کیف گذاشتیم اونجا.