یک اسرائیلِ فروریختنی ایران فقط سلاح پرتاب نکرد بلکه شجاعت را روانه کرد. این لحظه نقطه عطفی بود. وقتی داوود در برابر جالوت ایستاد نه با سنگ، بلکه با شجاعت و زمان بندی درست تصویر اسرائیلِ شکست ناپذیر فرو ریخت. این رویارویی غرور با واقعیت بود. آن شب آئینه ای شد پیش روی جهان که در آن آینه عظمت اسرائیل دیده نمی‌شد. گاه در تاریخ شجاعت مهمتر از حسابگری است. #ایران_مقتدر #ویدئو به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

مقاومت در دل تراژدی؛ روایتی از افول وجدان و رسوایی مدرنیته غربی در غزه قسمت دوم دموکراسی‌ای که از زبان سران غرب شنیده می‌شود، در میدان غزه تبدیل به توجیهی برای نسل‌کشی است. این چرخه‌ی خشونت، محدود به خاورمیانه نخواهد ماند. آن‌گونه که تاریخ نشان داده، ظلمِ نهادینه‌شده همیشه به سوی ظالم بازمی‌گردد. خشم و بیداری مردم، بوی باروت را از غزه به خیابان‌های لندن، پاریس و نیویورک خواهد کشاند. نظم شکننده‌ی جهانی، که اکنون بر تلی از خون و بی‌عدالتی ایستاده، تاب چنین خیزش‌هایی را نخواهد داشت. در میان این تاریکیِ هولناک، صدای رهبر ایران، آیت‌الله خامنه‌ای، چون نقطه‌ای از امید می‌درخشد؛ نه از آن‌رو که تنهاست، بلکه از آن رو که حقیقتی تاریخی را نمایندگی می‌کند: مقاومت، نه فقط یک واکنش سیاسی، بلکه بازسازی معنوی و اخلاقی وجدان انسان معاصر است. این صدای عدالت‌خواهی، با ریشه‌داشتن در سنت مقاومت و ظلم‌ستیزی، نقش مهمی در جهت‌دهی به گفتمان‌های جدید جهانی ایفا کرده است؛ گفتمانی که بشریت را به انتخاب جایگاه خود در طرف راست تاریخ فرا می‌خواند. غزه، امروز تنها عرصه‌ی یک بحران نیست؛ بلکه بستری است برای بازتعریف معناهایی چون مقاومت، کرامت، همبستگی و عدالت. از دل این ویرانه‌ها، نه‌فقط فریاد، که اندیشه و اراده‌ای نو زاده می‌شود. روایتی که پایانش، نه ناامیدی، بلکه تولد جهانی عادلانه‌تر است؛ جهانی که در آن، سکوت دیگر مقدس نخواهد بود و مقاومت، معنای تازه‌ای از انسان بودن خواهد آفرید. ✍ دکتر سهیلا صادقی استاد تمام جامعه شناسی دانشگاه تهران #یک_تحلیل_خوب به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

امروز جمعه است و همسرم باز هم نیست، و دیالوگ تکراری من و پسرم از صبح: - «مگه امروز جمعه نیست؛ پس چرا بابا بازم رفت؟» - « چرا خب مامان امروز استثنائا کاری پیش آمد و باید میرفت بابا». بچه ها کلافه شدن و من از آنها کلافه تر. یکهو پسرم گفت مامان میشه امروز ناهار کباب سفارش بدی؟ من هم از اینکه انگار علاج موقتی پیدا کرده ام که هم موجب خوشحالی بچه ها بشوم، هم من نروم سراغ آشپزی؛ استقبال کردم. اما نمیدانم چرا دل دل میکردم، چرا دستم نمیرفت سراغ گوشی تا سفارش دهم. تند تند توی ذهنم با خودم حرف میزدم، حداقل یک میلیون پول سه سیخ کباب و پلو می شود. این یعنی پنج سهم از پویش کمک به غزه. اگر هر سهم معادل یک بطری آب برای یک بچه باشد 😔 رفتم سراغ سیب زمینی های داخل سبد، بچه ها با سیب زمینی سرخ شده هم همان قدر خوشحال می‌شوند 🥹🥹🥹 خدایا این قلیل را تسلای قلب امام زمانمان قرار بده. #غزه_تموت_جوعاً به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

آه از این ظلم و جنگ و ویرانی قحطی و این بلای انسانی #غزه_تموت_جوعاً #ویدئو به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

🔴 پویش بین المللی دست در دست تا رفح صدای مردم دنیاست خطاب به آزادگان در مصر... ✊ اگر مصر برخیزد، بی شک دیوار حصر غزه فرو خواهد ریخت و ما همه دست در دست هم تلاش خواهیم کرد تا این حصر ظالمانه خاتمه یابد. ❤️‍🩹 رفح را باز کنید، پیش از آن‌ که قلب یک ملت برای همیشه از تپش بیفتد... #دست_در_دست_تا_رفح #غزه_تموت_جوعا راههای ارتباطی پویش: [بله](ble.ir/join/Gcc9S5TiTs) | [تلگرام](https://t.me/+H15YtBs0QxRjOGM8)

ستاره‌های این پرچم قلبم را سوراخ می‌کند روز دوم جنگ است و موشک‌های زیادی هر روز مغز و قلبم را آتش می‌زند. هوای اینجا قبلا هم برایم سنگین بود و تک‌تک ستاره‌های پرچم‌ش قلبم را سوراخ می‌کرد و تازیانه‌ی خط‌هایش پشتم را زخمی! ولی این دو روز دیگر نفسم بالا نمی‌آید و حالم از خودم و‌ خاکی که رویش قدم بر می‌دارم و هوایی که در آن نفس می‌کشم به‌هم می‌خورد. دلم می‌خواست موشک قاره‌پیمایی بودم که وسط تهران فرود می‌آمد و دیگر هم به این خاک منحوس بر نمی‌گشت! شیر دستشویی بدتر از چشمهای من به چک‌چک افتاده و همسر گرامی هم مثل همیشه‌تر سر کار و مشغول مداوای درد مردم است. باید بروم مغزی شیر را از یکی از همان مغازه‌های بی سر‌وته بخرم تا عصری بعد از شیفتش شیر آب را درست کند. این مغازه، مخصوص وسایل فنی و ساختمانی است و شاید اندازه‌ی دوتا سوله‌ی برنج باشد. انگار کل خیابان بنی‌هاشم و لاله‌زار و خیام و ظهیرالدوله و امین‌حضور را یک‌جا جمع کرده‌باشند. از یخچال و گاز گرفته تا کابینت و در و دیوار پیش‌ساخته و پیچ و مهره و دوش‌آلات همه و همه همینجا فروخته می‌شوند. و خدا می‌داند چه بر من ناآشنا به آچار و پیچ‌گوشتی گذشت تا با وجود همراهی نوپای ۱۸ ماهه‌ام بتوانم مغزی یک شیر خاص را پیدا کنم و با سلام و‌ صلوات از مغازه بزنم بیرون. هوای اینجا شبیه هوای اهواز و آبادانی است که پر از درخت باشد. شهر ما تقریبا کنار خلیج است و پالایشگاه‌ها یک ساعت جنوب‌تر ما برای خودشان فس‌فس می‌کنند. گرمای تابستانش هم مثل همان اهواز و آبادان نمناک و تیز است. ماشین را روشن می‌کنم و کولرش را تا ته زیاد می‌کنم. پسرک را روی صندلی داغ‌کرده‌ی مخصوصش می‌نشانم. کمربندش را می‌بندم و قمقمه‌ی آب یخش را دستش می‌دهم. مثل همه‌ی روزهای دوسال گذشته، با خیره شدن به چشمان قهوه‌ای و موهای فر و قهوه‌ای‌اش یاد بچه‌های غزه می‌کنم و بغضم را قورت می‌دهم. به کشوری که درش زندگی می‌کنم و همه‌ی هم‌پیمان‌هایش لعنت می‌فرستم و می‌روم سمت صندلی راننده. پلاستیک مغزی شیر را می‌گذارم روی صندلی کمک‌راننده و با صدای افتادن یک‌چیزی شبیه سکه سر می‌چرخانم عقب: پسرک یک پیچ کوچک را از مغازه برداشته و با خودش تا اینجا آورده. نفس عمیق می‌کشم. ماشین را خاموش می‌کنم. کمربند پسرک را باز می‌کنم، بغلش می‌کنم و زیر آفتاب وسط تیر بر می‌گردم سمت مغازه. یکی از کارکنان مغازه دم در ایستاده و جلیقه‌ی مخصوص مغازه را با جیب‌های پر از آچار و قیچی و ابزارهای دیگر تن کرده. قد بلندی دارد و به نظر حدود ۶۰ ساله می‌رسد. سفیدپوست و هیکلی است و از لهجه‌اش معلوم است که مهاجر نیست. کفشهای چرمی کار پوشیده و راحت می‌شود حدس زد که از اهالی جنوبی یا مرکزی آمریکا با ته‌فرهنگ کابوی و گاوچران است. به کیان لبخند می‌زند و من پیچ را نشانش می‌دهم. معذرت‌خواهی می‌کنم و توضیح می‌دهم که پسرم اشتباهی آن را با خودش از مغازه بیرون آورده و من پولی بابتش نداده‌ام. با تعجب و لبخند نگاهم می‌کند. باورش نمی‌شود که به خاطر یک پیچ از ماشین و راهی که رفته‌ام برگشته‌ام تا زیر آفتاب سر ظهر و بچه به بغل پس بیارم‌ش. می‌گوید کارم خیلی قشنگ و جذاب و باورنکردنی است و بعد می‌پرسد اهل کجا هستم. بغض می‌کنم و التماس خدا می‌کنم که اشکم حتی توی چشمهایم هم حلقه نزند چه برسد به سرازیر شدن! لرزش صدایم را می‌گیرم و با لبخند و محکم می‌گویم: «ایران» خجالت، تعجب و تحسین را در چشمهای روشنش می‌بینم. چیزی نمی‌گوید و منتظر هم نمی‌شوم که بگوید. با آرزوی یک روز خوب خداحافظی می‌کنم و همه‌ی آن مسیر یک‌بار رفته را مو‌به‌مو تکرار می‌کنم. کمربند خودم را که می‌بندم، سرم را می‌گذارم روی فرمان و بلند گریه می‌کنم. فکر می‌کنم من از اهالی سرزمینی هستم که یک‌ پیچ کوچک را بدون اجازه از انبار به آن بزرگی خارج نمی‌کند؛ و امروز اسیر خاکی شده‌ام و هوای جایی را نفس می‌کشم که فرسنگ‌ها دورتر، ناو و هواپیما و موشک‌ش بی‌دلیل جان آدمها را از تنهای عزیزشان خارج می‌کند. ستاره‌های این پرچم بدجور روحم را سوراخ می‌کند؛ ستاره‌های تیز و بی‌رحمی که اگر نوری هم دارند، به خاطر انفجارهایی است که فرسنگها دورتر در آسمان سرزمین من اتفاق می‌افتد... ✍ عطیه پژوهی 📌هیوستون، تگزاس، امریکا #روایت_جنگ به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

در رفح ناي عشق را بستند غزه باری، شهيدِ قاهره شد شاعر: عباس احمدی #دست_در_دست_تا_رفح #انهضوا_شباب_مصر #غزه_تموت_جوعاً به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

بگذارید در تقدیرتان بنویسند مادران مصر با دیگ هایی در دست، با صدای کر کننده کوبیدن کفگیر بر تهِ دیگ، بر صور خود دمیدند و مردگان جهان را بیدار کردند و اینچنین جان هزاران کودک گرسنه ی چشم دوخته به در را نجات دادند. به تاریخ کمک کنید که شما را در صف مقربین درگاهش ثبت کند. امروز انتخاب با شماست. نبض تاریخ در دستان شماست. سیلی از دیگ‌ های خالی به راه بیندازید ‌و با کفگیر بر آن بکوبید و سفمونی گرسنگی کودکان غزه را به گوش نارهبرانتان برسانید. بگذارید گوش هایشان از صدای کوبیدن کفگیر بر دیگ های خالی تان کر شود. دیوار حصر را بشکنید. نگذارید دستانتان آغشته به خون کودکان گرسنه شود. موسی تنها پسری بود که از چنگال گور دسته جمعی پسران کنعانی در امان ماند. از جای بلند شوید ای شیرزنان مصری، ای مادران، ای پناه امن کودکان. چشمان تاریخ، امروز رد پای شما را دنبال می کند. به کدام سو گام بر میدارید؟! کودکی گرسنه است و مادری را صدا می زند. راستی ای مادران سرزمین مصر بر خود نمی لرزید از صدای آخرین نفس های کودکان که از فرط تشنگی و گرسنگی دیگر رمق ندارند؟! شما مادرانِ سرزمینِ مادرِ موسی، ناجی بشریت از فرعونیان هستید. نیل هنوز با اشک مادران هم عصر موسی زنده است. شما مادرانِ مصر، با غم نوزاد رها شده درد آشنایید. بر دیگ های خالی تان بکوبید و تاریخی جدید برای اهالی نیل رقم بزنید. نفس کودکان غزه به شماره افتاده، برخیزید که یک جهان چشم به آواز شما دوخته است. #دست_در_دست_تا_رفح #انهضوا_شباب_مصر #غزه_تموت_جوعاً به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

بیانیه رسمی کمپین «دست در دست تا رفح» بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم فمَا لَكُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ «پس شما را چه شده که در راه خدا و [برای نجات] مستضعفان نمی‌جنگید؟!» 📖 سوره نساء، آیه ۷۵ رفح امروز، زخمی گشوده بر پیکر وجدان جهانی‌ست؛ جایی که حیات انسان‌ها در آن متوقف بر اجازه مصر مانده، و شرافت انسانی در آن سنجیده می‌شود. ما، گروهی از دانشگاهیان، نویسندگان و اندیشمندان و مادران آگاه در پاسخ به سکوت سنگین جهانی و انسداد عامدانه مسیرهای امدادی به غزه، کمپین «دست در دست تا رفح» را آغاز کرده‌ایم؛ نه به نیّت تکرار شعارها، که به قصد برافراشتن پرچم مسئولیت انسانی در برابر یک فاجعه‌ی تاریخی. ما باور داریم: هرگاه انتقال دارو و غذا به کودکان، بدل به تصمیمات سیاسی گردد، و هرگاه هرزه خواهی های جغرافیایی، بر کرامت انسانی مقدم شمرده شوند، واجب است اهل قلم و اندیشه، زبان را چون سلاح به کار گیرند. ما از ملت مصر می‌خواهیم: تا حافظِ نام پرشکوه خود در تاریخِ مقاومت و شهامت باشند، و مرز رفح را نه با فرمان دولتی، که با اراده مردمی بگشایند. ما بر این باوریم که وجدان بیدار ملت مصر، اگر از سوی صداهای مورد اعتماد خود فراخوانده شود، خواهد خروشید. از این‌رو، پویش «دست در دست تا رفح» با هدف فعال‌سازی مسئولیت‌های اخلاقی، انسانی و دینیِ گروه‌های تأثیرگذار مصری شکل گرفته است: قاریان برجسته قرآن که نفَس‌شان قلب‌ها را می‌لرزاند، اساتید دانشگاه و پژوهشگران علوم اسلامی که مرجع اندیشه‌ و وجدان نسل جوان‌اند، خطباء و وعاظ مساجد بزرگ چون الازهر، هنرمندان اصیل مصری، روزنامه‌نگاران شجاع، پزشکان، پرستاران و نهادهای امدادی و همه مادران می‌توانند با صدای بلند، از مردم بخواهند تا به کنش مدنیِ مؤثر، روی آورند و با مطالبه‌ی عمومی برای گشودن مرز رفح، مسیر کمک‌رسانی به مردم محاصره‌شده را هموار کنند. ما از آزادگان جهان می‌خواهیم: که فشار بر نهادهای بین‌المللی و دولت مصر را تا رفع کامل محاصره ادامه دهند، و سکوت را، نه به عنوان بی‌طرفی، که به عنوان همدستی با ظلم بشناسند. ما، به حکم وجدان، به حکم دین، و به حکم تعهد به انسانیت، دست‌هایمان را به سوی همه دلهای بیدار در عالم دراز می‌کنیم، تا با یاری هم رفح گشوده شود، تا مسیر حیات برای مردم غزه از اختناق محاصره بیرون آید، و تا کرامت انسانی، در دالان‌های بسته‌ توافق ابراهیم دفن نشود. تا باز شدن رفح، ساکت نخواهیم نشست. تا عبور کاروان انسانیت، قلم را زمین نخواهیم گذاشت. و تا زنده ایم فریاد خواهیم زد: رفح را باز کنید. امضا: ائتلاف فرهنگی کمپین دست در دست تا رفح راههای ارتباطی پویش: [بله](ble.ir/join/Gcc9S5TiTs) #دست_در_دست_تا_رفح به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

از جای بلند شوید ای شیرزنان مصری، ای مادران، ای پناه امن کودکان سیلی از دیگ‌ های خالی به راه بیندازید ‌و سفمونی گرسنگی کودکان غزه را به گوش نارهبرانتان برسانید. بگذارید گوش هایشان از صدای کوبیدن کفگیر بر دیگ های خالی تان کر شود. #دست_در_دست_تا_رفح #انهضوا_شباب_مصر #غزه_تموت_جوعاً #ویدئو به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt

این مرد چهل سال را در زندان گذرانده است. و وقتی از نسل‌کشی و فجایع آن باخبر شد، اولین پرسشی که پرسید این بود: مصر کجاست؟ مردم مصر کجا هستند؟ چطور اجازه دادند چنین چیزی اتفاق بیفتد؟ *** احساس می‌کنی این مرد از دورترین نقطه‌ی شهر آمده تا مفاهیم را از نو معنا کند، تا آگاهی، مقاومت و آزادی را در دل مردم زنده کند، بعد از آن‌که واژه‌های مادی‌گرایی، فردگرایی و تسلیم روحشان را فرسوده بود. جرج عبدالله مبارزی لبنانی است که از سال ۱۹۸۴ تاکنون در زندان‌های فرانسه به‌سر می‌بُرد و به تازگی آزاد شده است. او عضو پیشین جبهه خلق برای آزادی فلسطین و از بنیان‌گذاران گروه فداییان انقلابی لبنان بود. عبدالله به اتهام مشارکت در ترور دو دیپلمات آمریکایی و اسرائیلی در دهه ۱۹۸۰ به حبس ابد محکوم شد. با وجود اینکه از سال ۱۹۹۹ واجد شرایط آزادی مشروط است، دولت فرانسه به‌دلیل فشارهای سیاسی آمریکا و اسرائیل از آزادی او خودداری کرده بود. #دست_در_دست_تا_رفح #انهضوا_شباب_مصر #غزه_تموت_جوعاً به حماة الحق بپیوندید: ble.ir/join/FV87SJ5Z2e https://eitaa.com/homaatt