دیگر نمـانده‌ أسـت بـرای دلی قـرار ..🕯 2:28

اگر مجال بیابم میان آغوشت گلایه‌ها چه زیاد است و گریه‌ها بسیار .

چه‌قشنگـه‌کـه‌لـحظهٔ‌جـون‌دادنـم علئ‌اکـبرتـو‌ببـینم‌بـره‌جـون‌‌بـه‌تـنم‌ ..🪔 0:36

تنـگ‌میشـه‌دل‌مـن‌واسـه‌تـو تـوهـم‌عـین‌منئ 1:55

بزارمـثل‌قـدیـما‌بـگم‌نـؤر‌عـین‌منى روضـریح‌تـو‌حك‌شـده‌بـود حسـین‌ِمنى ..

دلتنگی ما برات روز و شب نداره وقت سحر، بعد نماز، نصفه شب. غم دلمون رو می‌گیره و تمومش میشه یاد تو نگاهمون که به مهر تربت می‌افته وسط قنوت می‌گیم اللهم الرزقنا زیارة کربلاء آره حسین جان، این روزا ما با یاد تو زنده‌ایم همیشه به یاد تو زنده بودیم از نوزادی و روضه علی‌اصغر ع برات سوختـیم و جون گرفتیم. هرموقع راه گم کردیم تو نجات‌مون دادی.

به حرمت "ما رأیت الا جمیلا" که زینب‌س گفت هرچقدرم بلا ببیـنیم بلندتر فریاد می‌زنیم که هستیم بر آن عهد که بستیم تعهد ما که قدمت ده سال و بیست‌سال نداره‌ ما قبل از حیات گرفتارت بودیم قبل از دنیا دل بهت بستیم. به قول جناب معنی من دلم تنگ شده برات مگه میشه آدم دلتنگ کسی که ندیده‌ش بشه؟ من دیدمت حسین‌جان‌، ولله دیدمت به اسمت قسم دلم تنگ شده برات ..

آقا می‌گویند شما فرمودید دلتنگ کربلا که شدي بر بام خانه‌ات برو و عرضه بدار، صلی‌ الله علیك یا أباعبدلله. می‌گویند اگر کسی روضه برپا می‌کرد لبخند رضایت بر لب‌هایتان می‌نشست، می‌گویند حین تدریس وقتی روضه‌خوان وارد مجلس شد سخن را قطع کردید و او را بر منبر نشاندید، می‌گویند شیعیان را به زیارت کربلا سفارش می‌کردید، می‌گویند برائت از دشـمنان امیرالمـومنین‌ع را شما یاد ما دادید، می‌گویند بعد از امام‌حسین‌ع شمایید که أباعبدلله نام دارید، می‌گویند از امام عصر ما سخن‌ها گفته‌اید. تصدقتان، ماییم و فراق امشب تمام اللهم‌عجل‌لولیك‌فرج‌هـا و اللهم‌الرزقنا‌زیارة‌الکربلاهـایـمان را پیش درگاه تو آوردیم تا نظري به قلب هجران‌کشیده و مهجور شیعه بی‌اندازی که حتیٰ نیم‌نگـاه تو کافیست.

سجـاده‌و‌عـبائ‌مـرا‌میکـشی‌بکـش أمـالـگد‌بـه‌تربـت‌کـرب‌و‌بلـا‌نـزن .. 0:25

حقیقت اینه که منم غمگین ماه‌رمضون بی نجفم‌ و هربار یادم می‌افته نتونستم برم، می‌رم رو به رو تمثالش‌ و طفلکی‌وار می‌گم: "چه خلاف سر زد از ما که در سرای بستی؟" بعدم یه آه عمیق می‌کشم و با گفتن "نشد دیگه.." به زندگیم ادامه می‌دم.

به امید اون روزی که ماهم مثل سید علی قاضی بگیم « با حضرت عهد کردیم و دل قوی داشتیم که دستمان گیرد و راه بر ما هموار نماید . دل بریدن را طاقت نمی‌توانستیم ؛ برای زندگی در نجف ماندیم . »