حقیقت اینه که منم غمگین ماه‌رمضون بی نجفم‌ و هربار یادم می‌افته نتونستم برم، می‌رم رو به رو تمثالش‌ و طفلکی‌وار می‌گم: "چه خلاف سر زد از ما که در سرای بستی؟" بعدم یه آه عمیق می‌کشم و با گفتن "نشد دیگه.." به زندگیم ادامه می‌دم.

به امید اون روزی که ماهم مثل سید علی قاضی بگیم « با حضرت عهد کردیم و دل قوی داشتیم که دستمان گیرد و راه بر ما هموار نماید . دل بریدن را طاقت نمی‌توانستیم ؛ برای زندگی در نجف ماندیم . »

حالا که دلمون نجفه یکم مدح امیرالمومنین‌ع بشنویم. ولی خب کئ تـوان مدح مرتـضیٰ گفتـن مـا کجا و عـلئ‌ سلـامٌ‌الـلّه ..

أفسار ما به دست شَه ، عالیجناب ِعشق کئ حلقه می‌زند به گلـویم طـناب عشق ؟

مـا را بـسـوز , مـا کـه خؤشیـم از عـذاب عشـق مـا را به فیض وصل رسانده أست خواب عشق ..

با این توهمی که در آنم خمار خوش `🪔 2:58

سالـها مئ‌شود از خویش سوالی دارم من اگـر منتظـرم از چـه نمردم بی تو ؟ 💔 ..

سیدعلی صادقی میگه حضرت از سحر جمعه منتظر أمر و تقدیر الهی نشسته, هی به پیرهن سیدالشهداء نگاه می‌اندازه، که خون تازه می‌جوشه یا نه. نزدیک‌ ظهر با دل شکسته سجاده می‌اندازه، دم غروب می‌بینه دیگه خبری نیست یه آه می‌کشه، غم تموم عالم رو میگیره دیدی دیگه ..

رفقا اینجا هر از چند گاهئ چند شات روایت از این روزهای وطن می‌زارم. خواستید بپیوندید ؛ https://eitaa.com/chili69

حضرت رسول صلی‌الله‌علیه‌و‌آلـه : نِعمَ الوَلَدُ البَناتُ المُخَدَّراتُ مَن كانَت عِندَهُ واحِدَةٌ جَعَلَها اللّه ُ سِترا لَهُ مِن النّارِ میزان الحکمة ، ج ۱۳ ، ص ۴۴۲ ، ح٢٢٦۲۳

چه خوب فرزندانى هستند دخترانِ با حيـا هركـس يكـى از آنـها را داشـته باشـد، خـداوند آن دخـتر را بـراى او مانـعى در بـرابـر آتـش دوزخ قـرار مـى‌دهـد.