‌هرکس ز هر کجا که خورد نان، نوش جان ‌ما نان به نرخ پنجره فولاد می‌خوریم ..

من خیلی جاها دلم برات تنگ شده همون وقتی که یاد نسیم صبح حرم، کنج گوهرشاد، چایخانه باغ رضوان، سرداب، گنبد طلا، پنجره فولاد، دعای کمیل نیمه شب صحن پیامبر، ویوی قشنگ صحن انقلاب، گم‌شدنای بچگى، کامیون اسمارتیزی و انگشتر عقیق‌های قلابی که تو کاسه میریزن و می‌فروشن، لحجه‌ی شیرین خادمای حرم، جمع‌های چندنفری گوشه‌وکنار که روضه میگیرن، پیاده‌روی راه هتل تا حرم، چراغ‌ قرمزای محرم و خیلی چیزا. من از وقتی یادمه اومدم حرمت و هر دفعه هم قول دادم که زود برمی‌گردم. تو پناه فراق‌های گاه و بی‌گاه مایی. تصدقت.

شک ندارم که پس از مرگ ملائک گویند « از دل مقبره برخیز که مهمان داری » من سراسیمه بگویم که آن مهمان کیست ؟ و بگویند که مهمان ز خراسان داری ..

به دنیا آمدی تا بعد هر برگشتن از مشهد درون خانه زینت‌بخش چای‌ام زعفران باشد

خیالات من است این‌ها وگرنه شأن تو این نیست به دنیا آمدی تا چشمه‌‌حکمت روان باشد

به دنیا آمدی تا شیعه اثنی‌عشر با تو پس از تو برترین فرقه میان این و آن باشد

به دنیا آمدی تا یک علی‌ هم سهم ما گردد به دنیا آمدی تا یک نجف در خاک‌مان پیدا بود گردد

غروبی را تصور کن پس از رجعت، حرم باشیم موذن‌زاده در صحن تو مشغول اذان باشد

غروبی که نماز مغربش در صحن جمهوری خدا قسمت کند پشت سر صاحب‌الزمان باشد :)

چه شب‌هایی‌ست شب‌های‌دل‌انگیز پس از رجعت گمانم اینکه آن شب‌ها زمین در آسمان باشد

اگر حاج اکبر ِناظم بیاید هر شب جمعه برای جد مظلومت بخواند، روضه‌خوان باشد