ـ هبوط ـ هبوط یعنی فرود آمدن از جایگاهی بلند به جایگاهی پایین‌تر؛ اما نه فقط در معنای ظاهری. ـ در ادبیات و عرفان، هبوط نمادِ از دست دادن، دلتنگی، رنج، فاصله گرفتن از آرامش و آغاز سفری برای شناخت دوبارهٔ خویشتن است. هبوط همیشه پایان نیست؛ گاهی آغازِ ساختنِ دوباره است. «هر سقوطی، می‌تواند مقدمهٔ برخاستنی عمیق‌تر باشد.»

یکی از سخت‌ترین کارها برای من اینه که به کسی که عزیزشو از دست داده دلداری بدم. هیچ‌وقت نمی‌دونم باید چی بگم. واقعاً خیلی سخته.

اصلاً کل هدف زندگی اینه که بامزه و خل‌وچلِ دوست‌داشتنی باشی، با بقیه مهربون باشی و از عجیب بودن خودت هم لذت ببری.

یکنواختیِ زندگی روزمره. اثر لوکا پونزاتو

«هر بار می‌رم پینترست، یهو دلم می‌خواد موهامو کوتاه کنم، اتاقمو از این رو به اون رو کنم، کل کمد لباسامو عوض کنم، ۵ تا تتوی ریز بزنم، ورزش و رژیمو شروع کنم و ۲۰ تا دستور غذای جدید امتحان کنم.»

همه از من ایراد می گیرند چون جسارت دارم که به روش خودم زندگی کنم. آن هم جلوی چشم همگان و شاید با خرابکاری هایی بیش از دیگران، اما با شرافت و حقیقتی بیشتر...

«بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست در خود بطلب هر آنچه خواهی که توئی.» ﮼ مولانا

مثل یک کودکِ معلول که در کُنجِ کلاس پچ پچِ هر دو نفر را به خودم می‌گیرم.‌

مرگ خیلی عجیبه... یه روز هستی، فرداش دیگه نیستی... برای همیشه.

موجودی حساب بانکیم بیشتر از هر چیز دیگه‌ای روی حال و احساساتم کنترل داره.

‌این دیالوگ سریال Peaky Blinders رو خیلی دوستش دارم که می‌گه: کسایی که از اسمت دفاع می‌کنن در حالی‌ که خودت اونجا نیستی، درست‌ترین انسان‌ها و با وفاترین دوستانی هستن که میتونی داشته باشی.