«هر بار می‌رم پینترست، یهو دلم می‌خواد موهامو کوتاه کنم، اتاقمو از این رو به اون رو کنم، کل کمد لباسامو عوض کنم، ۵ تا تتوی ریز بزنم، ورزش و رژیمو شروع کنم و ۲۰ تا دستور غذای جدید امتحان کنم.»

همه از من ایراد می گیرند چون جسارت دارم که به روش خودم زندگی کنم. آن هم جلوی چشم همگان و شاید با خرابکاری هایی بیش از دیگران، اما با شرافت و حقیقتی بیشتر...

«بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست در خود بطلب هر آنچه خواهی که توئی.» ﮼ مولانا

مثل یک کودکِ معلول که در کُنجِ کلاس پچ پچِ هر دو نفر را به خودم می‌گیرم.‌

مرگ خیلی عجیبه... یه روز هستی، فرداش دیگه نیستی... برای همیشه.

موجودی حساب بانکیم بیشتر از هر چیز دیگه‌ای روی حال و احساساتم کنترل داره.

‌این دیالوگ سریال Peaky Blinders رو خیلی دوستش دارم که می‌گه: کسایی که از اسمت دفاع می‌کنن در حالی‌ که خودت اونجا نیستی، درست‌ترین انسان‌ها و با وفاترین دوستانی هستن که میتونی داشته باشی.

من..

اگر منتظر بمونی اول حالت خوب بشه و بعد زندگی کردن رو شروع کنی، ممکنه تا ابد منتظر بمونی. ‌زندگی‌ات رو بکن.‌ غمگین باش و انجامش بده.‌ مضطرب باش و انجامش بده.‌ ‌چون بهبود پیدا کردن همیشه قبل از تجربه کردن اتفاق نمی‌افته. گاهی خود تجربه‌ست که کم‌کم التیامت می‌ده.

اونی‌که میگه عشق وجود نداره، یه زمانی از همتون عاشق‌تر بوده.

خورشید ما به چوبه‌ی اعدام بسته است از صبح و آفتاب در این جا، سخن مگو.