درون یک اقیانوس

یه چیزای هیچ وقت خوب نمیشه

و تا تهش با تو میمونه

مگه اینکه بدون فهمیدنش توسط کسی یا درکش خفه بشی

چون دیگه قلبم تحملش رو نداره.. این آهنگ هیچ وقت تکرار نمیشه

مدلمه

همیشه همین بوده حتی الان..

و بعضی روز ها نامه خودکشیش..

یک واقعیت میخوام بهت بگم.. من عزیز از صمیم قلب ازت متنفرم.. و مدام درگیر جدالم بین پذیرفتن و حرکت کردن و تنفر و خفه کردن.. چی میشد انقدر گند نمی زدی؟

میفهمی دارم به زور قبولت می‌کنم ؟ باید پادکست و به روش دوست داشتن خود گوش بدم؟ واسه تو لعنتی مدام زحمت بکشم تلاش کنم و تو لعنتیی انقدر گند زده باشی که آیندمو به گندای گذشتت بکشونه؟؟

دلم میخواد اونایی که میگن ادم باید خیلی چیزا رو خودش تجربه کنه رو به طرز وحشتناکی بکشم.. دِ لعنتی بهای خیلی هاشون تا گورته!! چرا وقتی اون تجربه ها یه مشت ادم داغون کرده نباید گوش بدم خودم تجربه کنم؟؟

که ببینم چطور مثل اونا داغون بشم ؟ نصف این تجربیات میشه از طریق دیدن بقیه کتاب خوندن و بالا بردن سطح اطلاعات حل و فصل کرد!!