مود من:

اگه بتونم برگردم عقب خیلی چیزا رو به خیلی آدما نمیگفتم

دست از این دختر خوب بودن برمیداشتم ملاحضه مو کمتر میکردم

به خیلی آدما اجازه صمیمی شدن نمیدادم چیزی که نمیخواستم رو رد میکردم مهم نیست چقدر احمق بنظر میرسم یا اینکه من میتونم اون کارو بکنم یا نه

در این لحظه هیچی برام مهم نیست و حاضرم همین فردا پاشم از لج اون آدم همون کار غلطی که ی ساعت بحثمونه نکنم رو بکنم

از اینکه شناخته بشم بدم میاد

اصلا اینکه شما منو خارج از چنل بشناسید و من بخوام اینجا راجب خودم حرف بزنم خوشم نمیاد همین موضوع خیلی وقته باعث شده خصوصا تو چنل خودم حرف نزنم

اصلا از اینکه از کسی خوشم بیاد بدم میاد چرا باید کسیو دوست داشته باشی که هیچ اهمیتی بهت نمیده و چرا تمومش نمیکنی با اینکه میدونی غلطه

از اینکه قرار باشه مثل یک ماشین زندگی کنم خوشم نمیاد دلم نمیخواد تموم زندگیم کار بشه تموم روابطم بخاطر کار باشه همه چیز بخاطر رزومه و مهارت و پول باشه و همچنین دلم نمیخواد که تو زندگیم کار نباشه

میدونید چیه؟ همینکه همه دوستت داشته باشن یعنی ی جای کارت میلنگه آدم حرفه ای و قوی کسیه که هم طرفدار داره هم دشمن

و اینکه ما عادت کردیم ی سری برچسب خوب میزنیم به کار ها و عادت های غلط مثلا وقتی به یکی گفته بشه: چه مظلومی ". این بنظر تعریف میاد بین مردم اما واقعیت اینه که اگه اون آدم میتونست و قدرت جواب دادن داشت در جواب ظلمی که بهش شده بود دو تا بدتر هم جواب میداد اونجایی شایسته و زیباست که کسی بتونه کسی که اذیتش کرده رو له کنه و نکنه پس اونی که بهش میگید مظلوم فقط بلد نیست از خودش دفاع کنه و فن بیانش بده (یا هر صفت دیگه ای که صدق میکنه)

بعد اینجاش جالبه حالا به ی ادم که حق خودشو بلده بگیره و خوب حرف میزنه میگن بچه پررو یا شارلاتان یا بچه زرنگ چیه داستان بنظرتون؟ به ویژگی های بد صفت خوب میدیم به ویژگی های خوب صفت بد خب مشخصه چون اون آدم ضعیفه رو میشه ازش سو استفاده کرد دوست داشتنی و خوبه مگه نه؟