من خود صدف را می‌شناسم ؛ آن‌که در سکوتِ لجن‌زده ، پوستش را به زخم می‌سپارد تا یک دانه ی کوچک غم را تبدیل کند به یک گوهر. و حالا مروارید این‌جاست، خاموش، سرد، و در عین حال پر از تمام گریه ها و اشک هایی که هرگز نخواهد دید.

ماهی‌ها از کنارش می‌گذرند و تف می‌اندازند . جلبک‌ها دور صدف را می‌گیرند مثل یک حصار . اما مروارید در همان تاریکیِ نمناک ، آهسته‌آهسته می‌درخشد ؛ نه برای کسی ، فقط برای آن که خودش را فراموش نکند.

اگر یک روز کسی صدف را بشکافد و این مروارید را پیدا کند ، شاید فریاد بزند: «چه ارزشمند ! چه زیبا ! » اما نمی‌داند که زیبایی این مروارید، چیزی نیست جز عادت صدف به تحملِ تیغِ غصه تیغِ اندوه ..

.. نه برای دریای بی‌خیال، که برای یک نفر ، یک نفر که هر روز مرواریدی در صدف چشم هایش میپروراند ، هر روز صبح به دریا نگاه می‌کند و نمی‌داند چه گنجی تمام سال‌ها بود که هیچ‌وقت از قعر دلش بالا نیامد.

قدر زر زرگر شناست ، قدر مروارید مانیا.