اگر یک روز کسی صدف را بشکافد و این مروارید را پیدا کند ، شاید فریاد بزند: «چه ارزشمند ! چه زیبا ! » اما نمی‌داند که زیبایی این مروارید، چیزی نیست جز عادت صدف به تحملِ تیغِ غصه تیغِ اندوه ..

.. نه برای دریای بی‌خیال، که برای یک نفر ، یک نفر که هر روز مرواریدی در صدف چشم هایش میپروراند ، هر روز صبح به دریا نگاه می‌کند و نمی‌داند چه گنجی تمام سال‌ها بود که هیچ‌وقت از قعر دلش بالا نیامد.

قدر زر زرگر شناست ، قدر مروارید مانیا.

طفل اشکم مدام در نظر است چه توان کرد‌؟ پارهٔ جگر است.