یک سحرگه دیده را واکرده ام؛ چند مروارید، پیدا کرده ام؛ چند مروارید غلتان سپید یک سحر در آشیانم شد پدید آن گهرها را به جان پرورده ام گرمشان از گرمی ی ِ خود کرده ام چند گاهی پیش ایشان خفته ام وان گهرها را به نرمی سُفته ام تا گهر سُفتم، شما را یافتم

مانیا

مروارید )

rain

Need کافی to be کافی.

و هرکس آن‌چه را که دوست می‌دارد در بند می‌گذارد. و هر زن مرواریدِ غلتانِ خود را به زندانِ صندوقش محبوس می‌دارد، و زنجیرهای گران را من بر پایت نهاده‌ام، ورنه پیش از آن‌که به من رسی طعمه‌ی دریای بی‌انتها شده بودی و چشمانت چون دو مرواریدِ جاندار که هرگز صیدِ غواصانِ دریا نگردد، بلعِ صدف‌ها شده بود...

بُن‌بُن : آبنبات.

Still

در چرخش تاریخ ، چه سرخورده چه سرخوش دنیا نه به جمشید وفا کرد ، نه کوروش.