‌ ‌ ‌رز.

دیده را دریا نمودن، مردمک را غوصگر اشک را مانند مروارید غلطان داشتن.

مروارید؛ نه ، نه از آن مرواریدهای براق و خنثی که پشت ویترین‌ها می‌خوابند و مشتری‌های خوش‌پوش به‌ آنها خیره می‌شوند. من از آن مروارید حرف میزنم که در عمق تاریک صدفی پیر و تنها ، در پایین‌ترین نقطه‌ی یک دریا ، زاده می‌شود ؛ جایی که حتی ماهی‌های کوچک هم از ترس راهشان را گم می‌کنند . آن مروارید که نه برای تزیین گردن یک بانوی خوش‌پوش ، بلکه برای التیام زخمِ بی‌صدای خود صدف به دنیا آمده.

می‌دانستی ؟ مروارید چیزی نیست جز اشکِ درمانده ی یک زخم کهنه. زخمی که صدف سال‌هاست با نفس‌هایش آن را پرورده، به امید یک صبح کاذب. یک روزنه. یک کلمه ی بی‌صداقت از جنس نور.

من خود صدف را می‌شناسم ؛ آن‌که در سکوتِ لجن‌زده ، پوستش را به زخم می‌سپارد تا یک دانه ی کوچک غم را تبدیل کند به یک گوهر. و حالا مروارید این‌جاست، خاموش، سرد، و در عین حال پر از تمام گریه ها و اشک هایی که هرگز نخواهد دید.