خیلی بده که تا به بقیه نگی نمیفهمن به چی نیاز داری یا حالت چطوره. مثل بز میشینم جلو ادما و زل میزنم تو چشماشون و از خدا میخوام بهشون قدرت خوندن ذهنمو بده. نمیده.
احساس میکنم دیگه قرار نیست هیچوقت ناراحت شم، انقدر که بعضی چیزا تا الان ناراحتم کرده، تهش دیگه قراره عصبی شم، اونم کوتاه.