‹ @ifentanyl ›

‏یه غمی خیلی پر رنگ‌تر از بقیه غم‌هاست، هضم نشدنی و هرگز خوب نشدنی. هر بار با هر اتفاقی غمگین میشی یا صدمه میبینی برمیگردی پیش اون غم. از غم‌ های جدید به کهنه ترین غمت پناه میبری. به جانکاه ترین غمت، به غم عزیزِ بی‌رحمت.

‏اگه آقا پسرای خوشگل بهشون بر نمیخوره یه دو دقیقه هم ما ناز کنیم.

‏جدی دلیل حال بدم رو نمیفهمم. دیگه چی میخوای ؟ چی برات فراهم کنم گریه نمیکنی؟

خسته و بی‌حوصله و ناامید و بی‌انگیزه و برج زهرمارم.

‹ @ifentanyl ›

از زیبایی‌های ایران میتونم به خودم اشاره کنم

‹ @ifentanyl ›

‏میزان جذب دراما به من از آهن به آهن ‌ربا بیشتره.

‏شاید والدینشون بهشون یاد ندادن معنی احترام چیه و باید درقبالش چیکار کنن که بعضیا اینجور هار میشن وقتی یذره آدم حسابشون میکنی.