کاش میتونستم از زندگی یک هفته مرخصی بگیرم، گربمو بیارم تو اتاق درو ببندم یک هفته بخوابیم بدون گوشی، بدون کسی که صدامون بزنه، بدون غذا، بدون هیچ چیزی...
این روزا برام حتی تشخیص درست و غلط هم سخت شده، دوست دارم یه کارایی بکنم اما درست و غلطش رو خدا میدونه
نه میشه راجبش حرف زد نه دوست دارم راجبش حرف بزنم
و الان دارم دست به کارای بی منطقی میزنم که احساس میکنم اگر کسی بدونه سرزنش میشم و اگر کسی ندونه این خوره ی مشورت نگرفتن تا عمر دارم گلوی منو میجوعه
اگر واقعا کارم اشتباه باشه چی؟ به کی میشه گفت؟
