میترسم اینقدر غم رو دوشم بشینه که حتی دیدن آسمونم خوشحالم نمیکنه.

نمیدانم چه بر من گذشت که به خود آمدم و دیدم به‌جای پایان غم‌ها، به پایان خود می‌اندیشم.

_

این روزها بیشتر از همیشه به پایان فکر میکنم، پایانی که با گم شدن تو آغوش دریا رقم میخوره. شاید دریا وجود خسته‌ مو پس نزنه و جوری تو آغوشش پنهانم کنه که تکه‌ های شکسته‌ی روحم به هم بچسبن و دیگه زخمی نکنه. شاید به خاطر عمق زیاد دیگه صدایی نشنوم و لازم نباشه جواب صداها رو بدم، میخوام برم.

حالا درسته من به روی خودم نمیارم ، ولی تو نباید فکر کنی که دلم برات تنگ نمیشه!

اگه قراره‌ اینطور تموم شه، می‌خوام بدونی که تو همیشه برای من لبخند بودی