دلم نمیخواست وقتی دستام گز گز میکنن و قلبم روی هزار در حال کوبیدنه متوجه پنیک های عصبیم بشی. بدیهی بود از اینکه به چیزای کوچیک پیش از حد اهمیت میدادم بفهمی اورتینکرم. اگر با همه تلاش هایی که واسه نشون دادن عشقت بهم میکردی فقط وحشتم ازت بیشتر میشد میفهمیدی اجتنابی ام؟ اگر دوقطبی ها تصمیم بگیرند به همه خوشحالی هاشون به جای حس بدی که یکدفعه گردنشونو میگیره دو دستی بچسبن چی؟ آدمایی که اختلال شخصیت مرزی دارند کی دقیقا متوجه شدن توی خیالشون بیشتر بهشون خوش میگذره؟ چجوری برات توضیح بدم وسواس فکری خیلی وقتا اذیتم میکنه؟ از همون ثانیه اول متوجه میشدی ADHD داره امونمو میبره.

از تو برای ستاره ها گفتم، شروع کردن به کمرنگ و محو شدن

من می‌خوام ناراحت نشما ولی زندگی واقعا ناراحت کنندس.

من میدونم که همه حالشون خوب نیست ولی مشکل من تلاش کردم همیشه خوب باشم، به غمی که داشت لهم میکرد توجه نکنم ولبخند بزنم به همین دلیل حالم به سوی تباهی کشید.

این‌ همه رویاپردازی کردی تا آینده‌ات رو توی ذهنت ترسیم کنی، در نهایت از چیزی به وجد اومدی که اصلا فکرشم نمی‌کردی.

امروزِ عزیز، تمامت را صرف این کردم که تظاهر کنم حالم خوب است در حالی که نیست، تظاهر کردم خوشحالم در حالی که نیستم، در مورد همه‌چیز در مقابل همه، تظاهر کردم.

اره همه چی درست میشه، ولی فعلا امشب و باید بشینم تا خود صبح گریه کنم بعدا به درست شدنش فکر میکنم

حال گریه کردنم ندارم