‏﮼تودرقلب‌کوچک‌من‌بسیاری.

بالأخره تو هم محو می‌شی... از خواب‌هام، از نوشته‌هام، از مرکز توجهم، و فرستاده می‌شی به چاله‌ی عمیق و تاریک ذهنم. جای خیلی شلوغیه. تا حدودی کثیف. گرد و غبار گرفته و کرم‌های فراموشی لای خاطرات بی‌اهمیت می‌لولن... نگرانش نیستم! این یه فرایند حتمیه. فقط زمان می‌بره. ولی بالأخره یه روز از خواب بیدار می‌شم و دیگه دلتنگ نیستم. دیگه دنبالت نمی‌گردم. دیگه منتظرت نیستم... •[@Harfam_033|حرفامه]•

I miss you.. ⁵⁷⁴

مهم نیست چقد حالم بده مهم اینه بمیرمم بهت پیام نمیدم.

ولی شایدم بدم

صبر میکنم دیگه، صبر نکنم چیکار کنم؟

...

میدونی، همیشه اینطوری نبودی... همیشه انقدر محتاط نبودی، همیشه انقد بدبین و ناامید به نظر نمیرسیدی، همیشه انقد حین هر خنده و خوشی شک نمیکردی... همیشه انقد آخر شبات تلخ نبوده، گذر زمان اینکارو باهات میکنه، از اولین باخت، اولین تو ذوق خوردن، اولین نشدن، اولین ضایع شدن، اولین خواستن و نتوانستن شروع شده... کم کم ترسیدی و دیدی انگار زندگی از یه جایی به بعد همچینم منصفانه نیست...

حال مرا از شب‌ها بپرس، روز هیچ از من نمیداند..!

یه روز صبح از خواب بیدار میشی و می‌پذیری که دوستت نداشت.

الان عمیقاً اونجاییم که تتلو میگه : جای خالیت شده تو دلم یه لَخته ی خون .

دیگه انگار همه حرف‌ها زده شده. همه احساسات بیان شده. همه مشکلات پیش اومده و همه راه‌حل‌ها هم داده شده. حتی تمام شوخی‌ها رو هم انگار قبلا شنیدم. واقعا زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست. البته که همون آفتاب و زیرش هم تکراری شده.!