ء
مرور خاطرات؟ نه!
فکرکنم دیگه باید اسم خودم رو بزارم ؛
"خادمِ درمانده ی گذشته ها"
سکوت صبحی که از دیشبش ابرِ بهاری
تا خود صبح به وسعت آسمون اشک ریخت .
• از شیش و خوردهایصبح ِ هفت ِ فروردین
• مَـهـٰانخانوم
آمدی قصهببافی که موجه بروی؟
در نزن،رفتهام از خویش کسیمنزل نیست ..
ناگاه تصویر چشمانی در مقابل ذهنم متصور شد .
آخرین نگاه او . آخرین تیر مانده در خشاب .
تیز ، عمیق ، مملو از عطش ، سراسر درخشش حب!
آخرین رعد و برق آسمانِ قهوهایِ سوزانِ چشمکزن.
زیبای ِ بی دوام .