📌 الیگارشی غرب‌گرا، علیه روابط راهبردی ایران و چین پریسا نصرآبادی ۱. نشست سالانه‌ی شورای رؤسای کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای در بیشکک پایتخت قرقیزستان با صدور ۲۸ سند همکاری و یک بیانیه‌ی پایانی به اتمام رسید. در این بیانیه، «کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای، نگرانی عمیق خود را نسبت به تحولات خاورمیانه و مشخصاً وضعیت ایران ابراز کردند.» آن‌ها موضع پیشین سازمان همکاری شانگهای مبنی بر «محکومیت حملات نظامی به خاک جمهوری اسلامی ایران که منجر به کشته شدن شمار زیادی از غیرنظامیان و خسارات قابل توجه به اقتصاد ایران شده» را تکرار کردند. کشورهای عضو به مناسبت درگذشت غم‌انگیز رهبر معظم انقلاب، سیدعلی‌ خامنه‌ای، و خانواده‌های قربانیان، مراتب تسلیت صمیمانه خود را به ملت و دولت جمهوری اسلامی ایران ابراز کردند. هم‌چنین این کشورها، «با تأکید مجدد بر حمایت خود از حاکمیت و تمامیت ارضی جمهوری اسلامی ایران، خواستار حل و فصل مناقشه، صرفاً از طریق ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک» شدند و اعلام کردند که در این راستا، از تمام تلاش‌ها برای کاهش تنش در منطقه استقبال می‌کنند. ۲. جلسات جانبی نشست شانگهای، فرصت غنیمتی برای تقویت و تقریب روابط راهبردی میان کشورهای عضو، و افزایش هماهنگی در روندهای امنیتی، سیاسی و دیپلماتیک در پرونده‌های مختلف است. اما رویکرد باری‌به‌هرجهت ایران در مناسبات راهبردی، به ویژه با اَبَرقدرتی مانند چین در وضعیت کنونی که نظم امنیتی مناطق گوناگون از غرب آسیا تا آسیای میانه و قفقاز و آسیای جنوبی دست‌خوش تحوّل و دگرگونی‌ است، نشان می‌دهد که اذهان بسیاری از سیاست‌گذاران و کارگزاران ایران در سال‌های اخیر مطلقاً بی‌تغییر و ایستا مانده است. حتی تلاطم‌های شدیدی که پس از دو جنگ دهشتناک، ایران را در تمامی وجوه عمیقاً متأثر کرده، نتوانسته است این تفکّر را غالب کند که ایران باید بتواند فراتر از  یک بازیگر منطقه‌ای، و در قامت یک قدرت بین‌المللی بازی کند و معادلات امنیتی در حوزه‌های ژئوپلیتیکی مشترک را در سطح قدرت‌های بزرگی مانند چین و روسیه تعریف کند. بازیگری دوگانه‌ی دولت‌های همسایه‌ در جنگ جاری نیز ایران را به ضرورت بازاندیشی در چارچوب و سطح مناسبات و بازتنظیم روابط و معادلات با کشورهای منطقه، واقف نکرده است. از این روست که ایران اساساً بیرون از ادراک سلسله مراتبی از ترتیبات امنیت جمعی بازی می‌کند و نمی‌تواند نگاهی متمرکز، لایه‌ای و بلندمدت به ائتلاف‌ها، پیمان‌ها و بلوک‌‌بندی‌های امنیتی درحال تکوین داشته باشد. در فقدان چنین رویکرد استراتژیکی است که در حاشیه‌ی اجلاس شانگهای، نه تنها رئیس‌جمهور ایران هیچ‌گونه دیداری با رئیس‌جمهور چین ندارد تا به طور مثال پیرامون کانال‌های مالی پایدار، سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی و تعریف پروژه‌های تولیدی شراکتی پیشنهادهایی را ارائه کند، بلکه وقت خود را با رئیس دولتی (آذربایجان) هدر می‌دهد که حتی عضو سازمان همکاری شانگهای هم نیست. ۳. در روزهای اخیر و پس از اعلان جنگ اقتصادی وزارت خزانه‌داری ایالات متحده علیه ایران، چین صراحتاً اعلام کرده است که در برابر تحریم‌های یکجانبه و غیرقانونی آمریکا می‌ایستد و با پروژه‌ی «فشار حداکثری-۲» دولت ترامپ همراهی نمی‌کند. علاوه بر این، چین با ابراز مخالفت نسبت به درج مواردی در بیانیه‌ی پایانیِ مورد توافق آمریکا و دیگر کشورها، اجماع در نشست وزیران دارایی گروه ۲۰ (G-20) را برهم زده و از امضای بیانیه خودداری کرده است. از جمله‌ی این موارد، اعتراض چین به بخشی از بیانیه است که به بحث «تضمین ناوبری قابل‌پیش‌بینی از طریق تنگه هرمز» پرداخته است؛ زیرا چین کاملآ به این موضوع واقف است که پیامدهای چنین اجماعی برای افزایش فشار بر ایران در جهت بازگشایی تنگه‌ی هرمز، تنها محدود به ایران نخواهد ماند و ممکن است در آینده، در موضوع تنگه‌ی تایوان و دریای جنوبی چین _که پکن بر آن‌ها حق حاکمیت دارد_ گریبان‌گیر چین شود. بنابراین چین به ایران، نه فقط بر مبنای خرید نفت تضمین‌شده و با قیمت مناسب یا مزیت‌های ترانزیتی، بلکه به عنوان یک مؤتلف راهبردی نگاه می‌کند که از توانمندی برقراری و حفظ موازنه‌ی قدرت در غرب آسیا برخوردار است و می‌تواند در نبرد هژمونیک چین و آمریکا نقش به‌سزایی ایفا کند. ۴. به موازات استنکاف چین از امضای بیانیه‌ای که بندی از آن ناظر بر اجبار ایران به بازگشایی تنگه‌ی هرمز است، بریده‌ای از یک مصاحبه‌ی منتشرنشده با حسین مرعشی، دبیرکل حزب کارگزاران، از رسانه‌ی اکوایران در شبکه‌های اجتماعی به طور گسترده پخش شد که در آن مرعشی ادعا می‌کند چین سفر سردار قالیباف به پکن را مشروط به موارد زیر کرده است: ۱- باز کردن تنگه توسط ایران ۲- دریافت نکردن هیچ‌گونه عوارضی ۳- پایان دادن به اختلافات خود با عربستان ۴- پایان دادن به اختلافات خود با آمریکا

📌 ادعای گزاف حسین مرعشی علیه چین تکذیب شد! 🔻 دفتر نماینده‌ی ویژه جمهوری اسلامی ایران در امور چین، طی اطلاعیه‌ای انتساب شروط جعلی دبیرکل حزب کارگزاران به طرف چینی و ادعای مشروط شدن سفر و توسعه‌ی روابط دو کشور به تحقق موارد مطرح‌شده را کذب و خلاف واقع اعلام کرد. 🔻دادستانی باید در این مورد و موارد مشابه که آشکارا به قصد تخریب روابط راهبردی ایران با کشورهای دوست و شرکای استراتژیک ایران صورت می‌گیرد ورود کند. 🔻تخریب روابط ایران و چین، صریحاً به معنای تقویت فشارهای حداکثری ایالات متحده از طریق تحریم‌ها و محاصره‌ی اقتصادی است که با هدف کاهش تاب‌آوری ملّی و پیش‌بردن پروژه‌ی تسلیم ایران در برابر آمریکا صورت می گیرد. 🔻چنان‌که در این بیانیه آمده است: «مخالفت قاطع و صریح جمهوری خلق چین در برابر تحریم‌های یک‌جانبه‌ی آمریکا نشان‌دهنده‌ی رویکرد حمایتی چین در قبال جمهوری اسلامی ایران است.» این اطلاعیه تاکید کرده است: «روابط جمهوری اسلامی ایران و جمهوری خلق چین بر پایه احترام متقابل، منافع مشترک و مشارکت جامع راهبردی دو کشور استوار بوده و همکاری‌ها و رایزنی‌های دو طرف در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی، تجاری، سرمایه‌گذاری و سایر زمینه‌های مورد توافق، به‌طور مستمر در حال پیگیری و توسعه است.» بیانیه همچنین افزوده است: «از رسانه‌ها، فعالان سیاسی و صاحب‌نظران انتظار می‌رود در انتشار مطالب مرتبط با روابط خارجی کشور، به‌ویژه مناسبات با شرکای مهم بین‌المللی، دقت لازم را به عمل آورده و از انتشار اخبار، برداشت‌ها و گمانه‌زنی‌های تأییدنشده که می‌تواند بر منافع ملی و روابط خارجی جمهوری اسلامی...

ایران تأثیرگذار باشد، خودداری کنند. روابط خارجی کشور و منافع ملی، عرصه رقابت‌ها و منازعات جناحی و رسانه‌ای نیست و صیانت از آن، مسئولیتی مشترک است.» پ. ن: عطف به یادداشت قبلی

📌 چشم‌انداز نبرد خونین حزب‌الله بر بامِ جنوب لبنان پریسا نصرآبادی 🔻 اگر سقوط بلندی‌های استراتژیک «علی‌الطاهر» در جنوب لبنان مقرون به واقعیت باشد، مسأله دیگر صرفاً محدود به شهادت تعداد نامشخصی از رزمندگان محور مقاومت و نابودی تأسیسات نظامی عظیم حزب‌الله در این ارتفاعات نخواهد بود؛ بلکه بر مبنای منطق عملیاتی اسرائیل، موضوع اصلی تغییر «کانون تهدید» و تغییر ژئومتری میدان (دسترسی به خطوط دید، کریدورهای تدارکاتی و نقاط کور دفاعی) خواهد بود تا هزینه‌ی هرگونه بازسازی عمق نظامی حزب‌الله بالا برود. 🔻 سناریوی پرمخاطره‌ای که احتمالاً رژیم اسرائیل پس از تثبیت پیروزی در علی‌الطاهر در دستور کار قرار می‌دهد، این است که تمرکز خود را بر سه منطقه‌ی به هم پیوسته‌ی کوه ریحان، اقلیم التفاح و درّه‌ی بقاع غربی بگذارد. در این صورت، قاعدتاً رژیم به جای پیشروی در مسیر دشوارتر جنوبی، به دور زدن خطوط دفاعی حزب‌الله از طریق کوه هرمون اقدام خواهد کرد. 🔻 اخبار نیز حاکی از این است که اخیراً فعالیت اسرائیل در منطقه‌ی کوه هرمون تشدید شده، و ارتش رژیم درصدد ساخت جاده‌های نظامی در دامنه‌ی کوه هرمون و اتصال مواضع مختلف به یکدیگر است؛ هم‌چنین رژیم حدود ده نقطه و مکان دیده‌بانی جدید در کوه هرمون ایجاد کرده که توسط دوربین‌ها و سیستم‌های حرارتی پشتیبانی می‌شوند. 🔻 اما اهمیت استفاده از این محور، نه در تعداد جاده‌هایی که اسرائیل در حال ساخت آن‌هاست، بلکه در گزینه‌های عملیاتی است که می‌تواند در آینده ارائه دهد. ورود به منطقه‌ی تفاح و ریحان از محور جنوبی، نیروهای ارتش تروریستی اسرائیل را در مقابل عوارض و...

مناطقی دشوار قرار می‌دهد که حزب‌الله می‌تواند آن‌ها را رصد و از قبل برای دفاع آماده کند. بنابراین، گشودن یک محور موازی از سمت کوه هرمون و بقاع غربی، حتی اگر فقط برای اعمال فشار یا برهم‌زدن تمرکز میدانی حزب‌الله استفاده شود و نه برای یک تهاجم گسترده‌تر، می‌تواند محاسبات نبرد را به سود رژیم تغییر دهد. 🔻 اهمیت استراتژیک تپه‌ی علی‌الطاهر ناشی از موقعیت آن به عنوان یک کانون فرماندهی است که مشرف به نبطیه، کفر تبنیت و مسیرهای کلیدی به سمت مناطق اقلیم التفاح و ریحان است. ارزیابی‌های نظامی نشان می‌دهد که کنترل این ارتفاعات، می‌تواند به رژیم صهیونسیتی توانایی بیشتری برای نظارت بر تحرکات در عمق خاک تحت اشغال‌اش بدهد و نقطه شروعی برای اعمال فشار بر مواضع حزب‌الله در شمال باشد. 🔻 بنابراین، تخریب تأسیسات واقع در زیر ارتفاعات علی‌الطاهر و تسلّط عملیاتی بر آن، به معنای رخنه در دروازه‌ی جنوبی یک کمربند دفاعی عمیق‌تر، و آغاز رشته‌ عملیات‌های گسترده‌ای از سوی رژیم صهیونسیتی برای پیش‌روی به فراسوی مناطق شمال لیتانی است. 🔻 پانوشت: نامعتبر شدن تهدیدهای ایران برای متوقف کردن رژیم اسرائیل از گسترش حملات در جنوب لبنان علیه حزب‌الله و متعاقباً سقوط علی‌الطاهر، واقعه‌ای ناگوار خواهد بود. در چنین وضعیتی، پافشاری بر آویختن به تفاهم‌نامه‌ی کذا که جز مُشتی کلمات بی‌معنی از آن باقی نمانده، تنها مایه‌ی شرم و حقارت آدمی است.

شب ۱۸۸: فشار هماهنگ و فزاینده واشنگتن و همدستانش در تهران: آیا ایران تسلیم می‌شود؟ جمعه سیزده شهریور یازده و ربع شب به وقت سیریک، زنده از یوتیوب جدال https://youtube.com/live/wcJ-B3V24NA?feature=share

🛑 فرهنگ ایرانی؛ از تهاجم تا اشغال! ✂️ برشی از جدالِ ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵ 🎬 نقشه پنهان #الیگارشی برای فاز دوم #کودتا 📺 مشاهده در یوتیوب جدال: 🔗 https://youtube.com/live/DsVlM8ZtJiQ 📺 مشاهده در سایت جدال: 🔗https://jedaal.tv/a/14611 🌐

آسوده بخواب که ما بیداریم برشی از جدال اپیزود ۹۶۹ شب ۱۸۸: فشار هماهنگ و فزاینده واشنگتن و همدستانش در تهران: آیا ایران تسلیم می‌شود؟ جمعه سیزده شهریورماه لینک برنامه : https://youtube.com/live/wcJ-B3V24NA?feature=share

🎙فایل صوتی نهصد و شصت‌ و نهمین اپیزود رادیو جدال منتشر شد. 📣 #اپیزود ۹۶۹: فشار هماهنگ و فزاینده واشنگتن و همدستانش در تهران، آیا ایران تسلیم می‌شود؟ 🔹 همراه با علی #علیزاده 📆 ۱۳ شهریور ماه ۱۴۰۵ ⏱️ مدت زمان: ۱۶۰ دقیقه 📥 دانلود مستقیم فایل صوتی 📺 تماشای مصاحبه این گفتگو .

نقش الیگارشهای اقتصادی - سیاسی در خلق تهديدات امنیتی سالهای اخير برشی از جدال اپیزود ۹۶۹ شب ۱۸۸: فشار هماهنگ و فزاینده واشنگتن و همدستانش در تهران: آیا ایران تسلیم می‌شود؟ جمعه سیزده شهریورماه لینک برنامه : https://youtube.com/live/wcJ-B3V24NA?feature=share

📌 نسخه‌ی تسلیم را در زرورق پایان جنگ پیچیده‌اند! 🔻ظاهراً هم‌زمان با انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده در دو ماه آینده، برخی جریان‌های داخلی که سیاست‌های واشنگتن را در ایران پیش می‌برند نیز کمپین انتخاباتی زودهنگامی به راه انداخته‌اند و ضمن استفاده‌ی فراگیر از این کارزار تبلیغاتی، برای خدایگان خود نیز دُمی تکان می‌دهند. 🔻موج هشتگ‌های هماهنگی که در روزهای اخیر، با پول‌پاشی‌های گسترده و دقیقاً هم‌زمان با تصعید تنش در میدان نبرد ایران با دولت متخاصم ایالات متحده به راه افتاده و بر طبل پایان جنگ می‌کوبد، ابداً تصادفی نیست. این فضاسازی‌ها علاوه بر تلاش جهت مهندسی افکار عمومی، هدفی جز ارسال پالسی از درون ایران به دشمن، و مخابره‌ی تصویر ایرانِ روبه فروپاشی، تضعیف‌شده و به بن‌بست رسیده ندارد. 🔻ایجاد چنین فضایی در شبکه‌های اجتماعی، اولاً پولاریزاسیون ساختار سیاسی و سطح بالای تنش و منازعات درون حاکمیتی ایران را بازنمایی می‌کند؛ ثانیاً بر الترناتیوی حیّ و حاضر برای دوران گذار صحّه می‌گذارد و نشان می‌دهد که یک کابینه‌ی در سایه، با برنامه، تجربه و توان لازم برای گرفتن کار در دست، بر روی نیمکت نشسته و منتظر اشاره‌ای از سوی آمریکاست؛ و ثالثاً این مسأله را تصریح می‌کند که برخلاف نظر و مواضعی که ذیل رهنمودهای رهبر ایران تعریف می‌شود، بخش‌هایی از حاکمیت آمادگی دارد که سطح تنش‌ داخلی را بیش از پیش افزایش دهد و با ایجاد بحران‌های مصنوعی متناوب، به ویژه در پیوند با مسائل اقتصادی و معیشتی، حاکمیت را به سمتی سوق بدهد که عرصه برای اعمال فشار از جانب ایالات متحده و اثربخش شدن...

فشارهای حداکثری آن فراهم شود. 🔻 دلسی رودریگزهای بالقوه‌ی ایران می‌خواهند هزینه‌های جنگ تجاوزکارانه‌ی ایالات متحده و مؤتلفان‌اش علیه ایران را به حداقل برسانند و چنان راه خروج آبرومندانه‌ای برای آمریکا باز کنند که تنها با تسلیم ایران و تبعات ناگزیر آن میسّر می‌شود. همان‌گونه که پیداست، گورباچوف‌ــ‌رودریگزها و عوامل آن‌ها از بانک مرکزی تا اتاق بازرگانی و دیگر نهادهایی که به ویژه ذیل قوّه‌ی اجرایی تعریف می‌شوند، از یک سو اقتصاد ایران و معیشت مردم را گروگان گرفته‌اند، و از سوی دیگر می‌خواهند با سخن گفتن از «معامله‌ی بزرگ»، «خلع سلاح داوطلبانه‌ی هسته‌ای»، تحدید قدرت موشکی، عدم استفاده از امتیازات ژئوپولیتیکی(تنگه‌ی هرمز)، و توافق بر سر انحلال تدریجی شبکه‌ی مقاومت منطقه‌ای، اشتهای واشنگتن را برای اعطای یک شانس جدّی به حمّالان دشمن در دوره‌ی گذار، تحریک کنند. 🔻نگاهی به رسانه‌های پر سروصدای آنان بیاندازید. خواهید دید که خط رسانه‌های دشمن در آن ور آب، همه بر مبنای خطوطی که در این رسانه‌های داخلی ساخته و پرداخته شده، تعیین می‌گردد. با وجود روشن بودن صحنه اما یک سوال هم‌چنان مبهم و نامشخص باقی می‌ماند: دستگاه قضا تا کی قرار است با این شبکه‌ی تودرتو که موجودیت و کردار آن بر خلاف منافع ملّی و حفظ تمامیت سرزمینی ایران است، مماشات کند؟