اگر نبود فیا سیوف خذینی مگر شمشیرها کاری می توانستند بکنند. عبیدالله بن زیادها خوشحالند که با کشتن حسین (ع) بر حقند چرا که گویا خدا نیز از حسین (ع) دفاع نکرده است . عبیدالله بن زیاد: ستایش خدا را که شما خانواده را رسوا ساخت و کشت و نشان داد که آنچه می‎گفتید دروغی بیش نبود. زینب: ستایش خدا را که ما را به واسطه پیامبر خود (که از خاندان ماست) گرامی داشت و از پلیدی پاک گردانید. جز فاسق رسوا نمی‎شود و جز بدکار، دروغ نمی‎گوید، و بد کار ما نیستیم بلکه دیگرانند‌ (یعنی تو و پیروانت هستید) و ستایش مخصوص خداست عبیدالله بن زیاد: «دیدی خدا با خاندانت چه کرد؟ زینب: جز زیبایی ندیدم! آنان کسانی بودند که خدا مقدّر ساخته بود کشته شوند و آنان نیز اطاعت کرده و به سوی آرامگاه خود شتافتند و به‌زودی خداوند تو و آنان را (در روز رستاخیز) با هم روبه‌رو می‎کند و آنان از تو، به درگاه خدا شکایت و دادخواهی خواهند کرد، اینک بنگر که آن روز چه کسی پیروز خواهد شد، مادرت به عزایت بنشیند‌ ای پسر مرجانه! عبیدالله بن زیاد: خدا دلم را با کشته‌شدن برادر نافرمانت حسین و خاندان و لشکر سرکش او شفا داد. زینب: به خدا قسم بزرگ ما را کشتی، نهال مرا قطع کردی و ریشه مرا در آوردی، اگر این کار مایه شفای توست، همانا شفا یافته‎‌ای ابن زیاد با حالت خشم و استهزا: این هم مثل پدرش علی سخن‌پرداز است؛ به جان خودم پدرت نیز شاعر بود و سخن به سجع می‎گفت. زینب: «زن را با سجع‌گویی چه کار؟» (حالا چه وقت سجع گفتن است؟) سرم گرمِ کار دیگر است! از سوز سینه چیزی بر زبانم جاری شد وگفتم. #اُمّی #بازنشر

#راه_نصرالله ابتدای راه؛

ناتوان شده 

مدد می‌خواهد

:
یا امام علی 
یا امام علی


سوی آتش می‌دَوَد
نگران است عهد می‌بندد:
ترا ترک نمی‌کنم حسین
ترا ترک نمی‌کنم حسین

نزدیک آتش می‌رسد
آتش را سرد یافته و اینرا به‌سان اعجازی تصدیق می‌کند:
الله اکبر 
الله اکبر

فاتح شده ... فاتحانه رجز می‌خواند

:

نحن ابناء ذاک الامام الذی قال:
ما فرزندان آن امامیم که فرمود:

اَ بِالمَوتِ تُهَدِّدُنِی یَابنَ الطُّلَقَا ؟ مرا به‌مرگ تهدید می‌کنی ای برده‌زاده ؟
اِنِّ المَوتَ لَنا عَادَه و کَرامَتُنَا مِنَ اللهِ الشَّهَادَه  مرگ عادت ما و این کرامت ما (از سوی خدا)ست که شهید شویم

پایان راه؛ آنجا نصرالله را می‌بیند: لبیک یا نصرالله ... لبیک یا نصرالله #جنوب_لبنان

♦️نورمن بریسکی، بازیگر مشهور یهودی در تئاتر و تلویزیون آمریکای لاتین، پس از دریافت جایزه‌ی یک عمر افتخار در جشنواره‌ی فیرو دِسین، یک سخنرانی طوفانی در حمایت از غزه و مقاومت داشت! غزه ... غزه .... غزه .... ناگهان سکوت مگر می‌شود سه بار نام ترا برد و اشک نریخت!؟ نامی غبار گرفته از ژرفنای وجودت ترا فرا خوانده است ترا صدا می‌کند و مرداب تو یک بار دیگر به ساحل دریای بی‌انتهایی وصل می‌شود اشکی از این دست ره‌آوردِ یادی دوردست خلوت و تنهایی و غربت و فقر تو آشناترین را می‌یابد همان را که باید و خود نمی‌دانیم گویی که بر لب ساحل نشسته‌ای بی‌حسرتی از بس‌که با دریا یگانه‌ای

هر روز و هر زمین کربلا و عاشورایی غزه

! و ما بی‌تو دوره می‌کنیم: شب را و روز را هنوز را(شاملو)

همسر شهید ارتشی، حمزه جهاندیده: اگر رهبرم امر کند طفل ۳ ماهه و کودک ۷ ساله ام را برای حراست از اسلام و مرز و بوم ایران خوراک موشک‌ های اسرائیل می‌کنم. ‌‌‌ امام‌خامنئی: ملت ایران را نمی‌شناسند

امام به ما آموخت که؛ " انتظار در مبارزه است " و این بزرگترین پیام او بود و پس از او اگر باز هم امیدی ما را زنده نگه میدارد، همین است که برای ظهور آخرین حجت حق مبارزه کنیم ... شهید عزیز آقا سید مرتضی آوینی ❤ #امام_میراث_فرهنگی_نیست به کانال صحیفه نور امام خمینی(ره) بپیوندید👇👇👇👇 https://eitaa.com/joinchat/280887296Cfedaa076f1

‌ ما با ترامپ پدر کشتگی داریم. نقل است امام ما حضرت روح الله سال‌ها پس از شهادت پدر در گوشه‌ای به فکر فرو می‌رفت آنچنان که هیبت تفکر او نزدیکان او را تحت تاثیر قرار می‌داد. که روح الله گویی در شهادت پدر در انتظار عزم و همتی بزرگ بود. عزم و همتی که سال‌ها بعد جهانی را تکان داد. شهادت حاج قاسم پنج سال است روز و شب ما را گرفته است و ما را به تفکر در جهان امروز فراخوانده است‌. ترامپ امروز سرمست پیروزی خود اما در غفلت از طوفانی که در پیش است. آری تفکری عمیق طوفانی را در پیش دارد که دیگر پایان ندارد... #خون_ایران #مدرسه_سیاست @soha_sima

باز شدن درب خانه‌ی حضرت زهرا س برای اولین بار ان‌شاالله بشارتی باشه برای برای باز شدن درهای فرج

کتاب ؛ انسان و باز انسان تالیف استاد اصغر طاهرزاده ... گفت و گو با طاهرزاده چیزی شبیه نماز خواندن است ... تا می‌آیی حرفی بزنی یا بهتر بگویم وقت حرف زدنت که می‌‌رسد (مثل رسیدن وقت نماز) بدنت شروع می‌کند به لرزیدن البته من وقت نماز که می‌شود بدنم بیش از اندازه ثابت می‌نماید! منظورم چیزی است که درباره‌ی اولیا شنیده‌ایم که هرگاه وقت نماز می‌شد رنگ از رخسارشان می‌پرید و رعشه بر سر تا پایشان می‌افتاد! چرا که قرار است هست و نیستت بر ملا شود! در محضر طاهرزاده نمی‌خواهیم همانی باشیم که پیش دیگران هستیم! همانی که دائما آرایشش یا گریمش می‌کنیم تا مبادا نقصی از ما پیدا شود و دست‌آویز این و آن! البته هیچ‌کس لَنگ آن نیست و دام نیانداخته تا نقص‌های ما را دست‌آویز خود کند ولی خب ما ترجیح می‌دهیم اینگونه فکر کنیم چرا که خدای جهان امروز یعنی تکنیک نقص‌ها را (نقص ظاهر را) بهیچ عنوان فراموش نمی‌کند و از صغیره و کبیره‌ی آن نمی‌گذرد! ولی خب طاهرزاده است ! و ما که می‌دانیم ریاکاریم و پر از نقص انتحار می‌کنیم و دست به کار خطایی می‌زنیم! بر ملا کردن خود پیش کسی که بنده‌ی خدای دیگری است یا لااقل تیغش می‌برد! کار خطرناکی می‌کنیم و برای چند دقیقه ما بی‌دست و پاها دست و پا را از تکیه‌گاه‌ها جدا می‌کنیم! کاری شبیه نماز خواندن! چرا که از گریم کردن خود له و لورده شده‌ایم و دربدر رحمن و رحیمی می‌شویم اولیا وقت نماز که می‌شد می‌گفتند: وقت ادای امانت آمده! گویا اولیا فقط امانتداران عجز خودند و هرباره عجز را در پیشگاه می‌آورند با طاهرزاده می‌شود امانت‌دار شد و با بیم و امید از سر عجز با او سخن عاجزانه گفت