مدارس ایران و جهان : سال آخر باید دانش آموز ما در آرامش کامل و بدون هیچ تنشی درس بخونه و ما شرایط رو براش فراهم می‌کنیم مدرسه ی ما : سال آخره پس یه کاری میکنیم طرف روانش رو از دست بده و نتونه روی درساش تمرکز بکنه و بخواد خودشو از پنجره پرت بکنه پایین

همینطور باید اون زن آمن هوتپ رو تو دهنم تحمل کنم ، کلاس کوچیک رو باید تحمل کنم که همه چمانه ای میشینیم عقب و آفتاب میزنه پس کلم و دیگه دارم ذوب میشم چون من دمه پنجرم و پرده هم نداریم و نمیتونم لب تاپ ببرم مدرسه و باید کل تخصصی بیکار بشینم و بزور باید یه چیزی یاد بگیرم تازه این همه فشار روانی وجود داره و باید درسم بخونم ، هاهاهاهاها تنکیو گاد

جدا این استعداد رو مدیر مدرسه ی ما از کجا آورده که می‌تونه یک جا این همه فشار عصبی به آدم وارد کنه؟

امروز با تنها چیزی که تونستم قهقهه بزنم جوری که اشک در بیاد این بود که معلم پرورشی اومد توی کلاسم و بعد برگشت موضوع مسابقه صلح نرمه بعد می‌گفت یعنی نرم نرم صلح میکنیم🤣🤣😭.

یعنی وقتی یه تست رو درست میزنم یه جوری خوشحال میشم که هیچ چیزی نمیتونه انقدم خوشحالم کنه😂😭.

وقتی کسی باهام بدون ایموجی چت می‌کنه حس میکنم میخواد منو بزنه ، زن یه ایموجی خنده ای ، پوکری چیزی ما با هم دوستیممم.

من میرم می‌شینم گریه میکنم که مشهد دانشگاه دولتی هنر نداره😭:))))))

ابرهای امروز ✨😭

انقدر که من حرص خوردم و اعصابم خورد میشه از این موضوع که هنر تو مشهد انقدر نادیده گرفته میشه !

هیعییییییی:)))))))