از خداوند می‌خواهم که ما را از کسانی قرار ندهد که در حالی که بر امام‌حسین گریه می‌کنند، او را می‌کشند؛ و از خدا می‌خواهم که ما را از کسانی قرار ندهد که در حالی که گریه می‌کنند، اهداف حسین را نابود می‌سازند. امام‌حسین یک انسان محدود نیست که در سالی به دنیا آمده و در سالی از دنیا رفته باشد. امام‌حسین، اسلام با تمام محتوای آن است. امام‌حسین همهٔ آن هدف‌ها و آرمان‌هایی است که این امام بزرگ برای آن‌ها فداکاری کرد. این اهداف، همان امام‌حسین اند؛ زیرا روح او، اندیشهٔ او، قلب او و عواطف او را تشکیل می‌دهند. تمام حقیقت و محتوای امام‌حسین، همین اهداف و همین ارزش‌هایی است که در اسلام تجسم یافته‌اند. همان‌گونه که مردم کوفه، در حالی که گریه می‌کردند، حسین را می‌کشتند، این خطر بزرگ وجود دارد که ما نیز به همان مصیبت گرفتار شویم؛ اینکه در حالی که گریه می‌کنیم، حسین را بکشیم. باید احساس کنیم که دست‌کم نباید از کسانی باشیم که در حالی که اشک می‌ریزند، قاتل حسین اند. گریه‌کردن به این معنا نیست که انسان قاتل حسین نیست؛ زیرا اگر صرفِ گریه کردن به تنهایی نشانهٔ قاتل نبودنِ حسین بود، پس عمربن‌سعد قاتل حسین به شمار نمی‌آمد؛ چرا که خودِ عمربن‌سعد نیز گریه کرد.

‌

کربلا میخوام حسین