از کسایی که وقتی یه اتفاق بدی برات میوفته تو چشمات زل میزنن و میخندن متنفرم
از بچگیم یاد گرفتم اگه با همه خوب باشم اونا ام با من خوبن
چرا داره نتیجه برعکس میده
اگه خودمم بخوام نمیتونم اونقدر عوضی باشم که کسی رو ناراحت کنم
مگه قرار نبود یه روز کارماش به اونایی که ذرهای انسانیت توی وجودشون ندارن و خیلی راحت به روح دیگران صدمه میزنن برگرده؟