سلطان کربلا، حضرت حسین علیه السلام همان سلطان رسالت شخصی عالم است کسی که هستی خود را پای رسالتش می‌گذارد ترس از هیچ چیز و هیچ کس ندارد

رها از هر گونه ترس و طمعی وارد میدان می‌شود

عشق تمامی هستیش را فرا گرفته

به ندای قلب و عشق رهسپار سرزمین کربلا میشود

و هستیش را پای رسالتش می‌گذارد و خدا هستی را به دست او می‌دهد

هدف او نه پیروزی در جنگ است نه ترسی از شکست دارد هدف او پای عهد خود ایستادن است عهدی که در روز ازل با حضرت عشق بسته

او به عهد و تکلیف خود عمل میکند در ظاهر هم شکست میخورد اما فاتحی مانند او در عالم نمیتوان دید

او فاتح قلب‌ها میشود نه فقط در زمان حیات خویش بلکه به وسعت کل زمان‌ها و مکان‌ها

حالا اگر من و تو از شکست می‌ترسیم از حرف مردم می‌ترسیم از تنهایی می‌ترسیم از نداشتن پول می‌ترسیم و...

و عاشقانه پای رسالتمان حرکت نمی‌کنیم چون ایمان نداریم چون عشق نداریم چون عهد خویش را با خدای خود فراموش کردیم

کسی که عشق واقعی ندارد و شبانه روز پای رسالت خویش حرکت نمیکند به حقارت می‌رسد

و حضرت عشق، حضرت حسین علیه السلام آمده تا ما را از این حقارت‌ها نجات دهد