من‌‌همونیم‌‌که‌‌با‌‌یک‌‌روح‌‌ِخسته بهت‌‌پناه‌‌آورده¹²⁸. .

دنیای‌من بی‌تو، سوت‌وکورو‌پوچه..!

کاشکی اون روز بودم اونجا توی کوچه ...💔

دلِ‌پر‌‌دردو دنیای‌نامردو من‌از‌همه‌طردو بی‌کس‌و‌یارم..💔

چون‌صاعقه‌درکوره‌ی‌بی‌‌صبری‌ام‌امروز ، از‌صبح‌که‌برخواسته‌ام‌ابری‌ام‌امروز ..

:)

*به‌نیابت‌از‌شهید‌سیدعبدالرحیم‌موسوی:)

:))))))))) ‌‌

لبخند می‌زنم به تنها آدمِ خسته‌ی آخرشبِ توی آینه. آدمی که دوام آورده، که انگار از جنگ با روم برگشته! آدمی که نخواسته شرافتِ نصفه و نیمه‌ش رو هم از دست بده، شق‌القمر‌ اگر نکرده باشه، حتماً کوه‌ کنده بی‌چاره! گاهی بهش لبخند می‌زنم و می‌بینم که از چشم‌هاش خون میاد. می‌بینم که با چشم‌هاش از آخرِ داستان می‌پرسه و من مرهمی جز ادامه‌دادن برای زخم‌های کاری‌ش ندارم. بهش نگاه می‌کنم و آروم تو گوشش می‌گم ما ابد در پیش داریم طفلی.. کم نیاری‌ها.

من از پسِ همہ چی بر میام ، فقط قبلش باید یدور گریه کنم ..

پرسیدند : چگونه در میان شلوغی او را دیدی؟ گفت : کدام شلوغی؟ من به غیر از او کسی را ندیدم. . .:)