مادر‌بزرگ همیشه می‌گفت: به درد رویاهات که نخوری، گاهی تو بیست‌سالگی، گاهی تو چهل‌سالگی، میری تو کمای‌زندگی. اون وقته که مجبوری دست بزاری زیر چونه‌ات و در انتظار بوق ممتد نفس‌هایت، با تیک‌تاک ساعت همخوانی کنه. #انتهای‌پاراگراف -چایت‌را‌من‌شیرین‌میکنم

مردن فقط در خاک دفن شدن نیست، همین که چیزی برای از دست دادن نداشته باشی ، یعنی مرده‌ای. #انتهای‌پاراگراف -چایت‌رامن‌شیرین‌میکنم

مبارزه؟ مگه چیزی برای از دست دادن دارم تا مبارزه کنم؟ #انتهای‌پاراگراف -چایت‌را‌من‌شیرین‌میکنم

چند روز دیگر اجازه‌ی زندگی داشتم؟ دو ساعت؟ دو روز؟ دوماه ؟نمی‌دانم ... همه را نذر دوباره دیدنش می‌کنم. #انتهای‌پاراگراف -چایت‌را‌من‌شیرین‌میکنم

از نظر من نفرت همون ترس بزک شدست. فقط سرخاب،سفیداب به صورتش مالیدیم و داریم خودمون و گول می‌زنیم . ترس هم که تکلیفش معلومه باید جفت پا پرید وسطش باید حسش کرد. #انتهای‌پاراگراف -چایت‌را‌من‌شیرین‌میکنم

گاهی مرگ بهترین گزینه است برای زندگی . #انتهای‌پاراگراف -مثل‌بیروت‌بود

امنیت چیزی است که تا آن را از دست ندهی، قدرش را نمی‌دانی. #انتهای‌پاراگراف -مثل‌بیروت‌بود.

گاهی فراموشی، عین سیب سرخ ، هزارم یک خاصیت داره؛ خصوصا اگه پاییز باشه .. #انتهای‌پاراگراف -مثل‌بیروت‌بود

کاش زندگی دکمه‌ای به نام "دورتند" داشت.. #انتهای‌پاراگراف -مثل‌بیروت‌بود

می‌دانستم آدم بدهای زندگی ما شبیه چهل دزد بغداد نیستند و خون می‌خورند تا در مکتب کفتار مقبول بیفتند. #انتهای‌پاراگراف -مثل‌بیروت‌بود

کاش کسی شانه‌ام را تکان میداد و فریاد می‌زد : پاشو !خواب بد میدیدی! #انتهای‌پاراگراف -مثل‌بیروت‌بود

خدا همیشه بنده‌هاشو امتحان می‌کنه. یه روز با نعمت و خوشی، یه روزم با بلا و مصیبت. مهم اینه که ما چطوری از هر دو امتحان بیرون بیاییم.» #انتهای‌پاراگراف -خواب باران