چند روز مونده بود به جنگ، در حال قدم زدن به سمت مترو شکوفه‌های روبه‌روی مدرسه عالی که منو نگه داشتن؛ بعد شهادت رهبری مبدل شد به مهموم‌ترین عکسم ، ولی الان دوباره می‌تونم با لبخند بهش نگاه کنم البته هنوزم برام محزونه..

من تو مدرسه عالی درس میخونم و صبح روز اول جنگ یه عکس از همین شکوفه‌ها گرفتم؛ عکس عجیبیه... وقتی شکوفه‌ها رو دیدم خیلی خوشحال بودم، حس می‌کردم روزهای خوبی در انتظارمه.

سه تا اپلیکیشن برای چک کردن کمه؛ من به تعداد بیشتری نیاز دارم.

خیلی حوصلم سر رفته میتونم تا صبح اینجا بنویسم حوصلم سر رفته. حوصلم رفته.

دوست‌های من به من میگن پرنسس؛ ترامپ تو به کی حمله کردی؟

اومدم مسجد سرم تو گوشیم بود یه خانمه هی صدا میزد خانم! دختر خانم! عزیزم! اصلا فکر نمیکردم با منه؛ آخرش که گفت خوشگل خانم سرم رو آوردم بالا.😂

یعنی اینجوری بودم که خوشگل خانم رو که قطعا با منی جان دلم؟

خیلی وقت پیش یه ویدئو از یکی از اساتید زبان دیدم که میگفت هیچ فردی از هیچ کشوری انقدر دغدغه لهجه انگلیسیش‌ رو نداره که ایرانی‌ها دارن؛ میگفت کره‌ای با همون لهجه کره‌ای انگلیسی حرف میزنن، عربی‌ها با لهجه عربی، چینی‌ها چینی و سایر ملل. و تنها افرادی که انقدر نسبت به لهجه انگلیسیشون خجالت‌زده هستن ایرانی‌ها هستن. مثل همیشه؛ این خود کم‌بینی ایرانی.

من میدونم همه اینا توطئه بود چون چشم دیدن اینکه من دبیر مرکز مشاوره دانشگاه شهید مطهری شدم رو نداشتن.