میخواستمت، اما زوری نمیشد.

می‌میرم و تو را در مرگم می‌بینم احتمالا.

مگر لایق تکیه دادن نبودم؟

دوستم بدار. با زخم‌ها و قلب خالی و سردم دوستم بدار.

چُنان ابر نوبهارم من؛

کاش من هم مثل تو فراموشکار بودم عزیزم. آن‌وقت حتما کمی زندگی برایم آسان می‌شد.

جهانم، مرا میان بازوانت حبس کن. برای همیشه.

خیلی عجیبه بعضی وقتا هم دوست دارم تمام آدما منو فراموش کنن طوری که انگار از اول نبودم، هم یکی توم با گریه داد میزنه توروخدا منو فراموش نکن. وقتی رفتم، حداقل برام دوقطره اشک بریز.

بغلم کن، بغلم کن میلنا، چون دیگر کلمات کافی نیستند. ​کافکا در نامه به میلنا

تو مرا کاملا فراموش کرده ای. من اما نمی‌توانم تو را فراموش کنم. باید دوست داشتنت را با قلبی شرحه‌شرحه ادامه دهم در حالی‌که دلم می‌خواست در شور و شادی و حرارت دوستت بدارم. تمامش می‌کنم عزیرم. این نامه بیهوده است. آلبرکامو خطاب به ماریا کاسارس

پایت اگر جدا شود، زنده خواهی ماند. قلبت اما؟

من، دوستت، دخترت، همسرت، عزیزت، دلبرت، جیگرت، فداش بشمت، قربونت بشمت، پایه‌ی فیلم‌دیدنت، همسفره‌ات، همسفرت، شریک پلی‌لیستت، مالک قسمتی از قلبت، دود تو ریه‌ات، یه بخشی از حافظه‌ات، نقش دو بعضی داستان‌هات، نویسنده کانالی که شاید بخونی، عکاس بعضی از عکس‌هات، هم‌پیاله‌ات، رفیقت، خانوادت، همه‌چیزت می‌تونم باشم. ولی دوست معمولیت نمیتونم باشم.