تصور میکنم. تصور میکنم پسرک قبل از جشن، آرایشگاهش را رفته. موهایش را حالت داده. کت‌و‌شلواری را که از چندماه قبل اصرار به خریدنش داشته و پدرش بالاخره توانسته برایش بخرد، پوشیده. خودش که ادکلن شخصی ندارد. از ادکلن پدرش چند پاف، طوری به کتش زده که لک نشود. پسرک جلوی آینه، وجنات مردانه خودش را که دیده لبخند زده. لپ‌هایش گل‌ انداخته. شبیه آدم‌بزرگ‌ها شده. مرد شده. پسرها با کت‌شلوار، خیلی آقا می‌شوند. مخصوصا با اولین کت‌وشلواری که در عمرشان می‌پوشند. مادرش قربان صدقه پسرک رفته. وان یکاد برایش فوت کرده و گفته ماشالا هفت‌قرآن به میان، ایشالا دامادیتو ببینوم. پسرک طوری راه می‌رود که خدای ناکرده غباری به کت‌وشلوار تازه‌اش ننشیند. لک به پیراهنش نیفتد. یک تار مویش جابجا نشود. او خوشحال‌ترین مرد مراسم امشب است. گو که سور و سات مرد شدن او برپاست. چند لحظه بعد، حالا پسرک افتاده. کت‌و‌شلوار تازه‌اش، چاک‌چاک ترکش‌هاست. خونین و خاکی و پاره. لپ‌های گل‌انداخته‌اش مثل برف سفید شده و موهایش به هم ریخته. پسرک، شهید شده. مردتر شده. مردتر از خیلی‌ها. و زنی میان جمعیت جیغ می‌کشد که پسری با کت‌وشلوار تازه‌ مشکی ندیدید؟ «مهدی مولایی» @m_molaie110

مهم نیست چه موقعی باشه من همیشه دارم فکر میکنم چی بپوشم

بفرمایید شمع🕯

مامانم از خواهر کوچیکترم پرسید توهم دلت میگیره؟ خواهرم همون‌طور که داشت تکالیف می‌نوشت نگاه عاقل اندر سفیهی انداخت به مامانم و گفت نه من مثل میبل شاد و شنگولم:))))))

عاشق هوای شهریورم

میمیرم برا هوای شهریور

ولی مشکل این جاست که همزمان که دوسش دارم هم حساسیت هم دارم

خیلی طول کشید تا بفهمم برای رهایی از تنهایی نباید به هرکسی فرصت داد. این تنهایی، گاهی مجازات نیست؛ بلکه یک محافظت الهی است🤍

زبان دوست داشتن من اینه که اسم فرد موردنظرمو زیاد میگم