ریرایِ من

سرانجام پایان رسید صدای جهیدن پروانه‌های زنده.

محبوب من، یا برو و دیگر نیا، و یا حال که مانده‌ ای جز تماشایم دستی بگیر، مگر نمی‌ بینی بر روی خاک سر فرو آورده ام؟

نمیدونم عزیزم، شاید تا ابد دلم برات تنگ موند.

دوستت دارم، آنقدر که میخوام اکسیژن بشم تو ریه هایت، گردنبند بشم روی گردنت، لباس بشم روی بدنت، موبایل بشم توی دستات، تبدیل به مولکول بشم و همه‌جا کنارت باشم، اما تو رفتی، نگفتی، شاید اگر میگفتی من هم با تو به اون سرزمین های پست و دور میومدم.

هرچی دلم خواست نشد تو ام یکیش.

فراموش میکنم راحت تر از رد پایی در برف.

اگه دلتنگم بودی پس چرا برام اهنگ نفرستادی؟

تو دلت یه روز برام تنگ می‌شه. برای زنگ زدنم، برای پیام دادنم، برای جوری که بهت اهمیت می‌دادم و جوری که باعث شدم احساس دوست داشته شدن بکنی، جوری که اولویت بودی و ازت مراقبت می‌شد. دلت برای دستام وقتی صورتت رو لمس می‌کردم تنگ می‌شه. دلت برای جوری که درکت می‌کردم و بهت ارزش داده بودم تنگ می‌شه. تو دلت یه روز برای من تنگ می‌شه. که احتمالاً دیگه خیلی دیره