✍آوا سورانه پنج سال انتظار، شش روز همدلی؛ آیا این بار صدای متقاضیان مسکن ملی شنیده می‌شود؟ پنج سال از آغاز طرحی می‌گذرد که قرار بود با عنوان «نهضت ملی مسکن» یا «طرح حمایتی مسکن»، رؤیای خانه‌دار شدن اقشار کم‌درآمد را به واقعیت تبدیل کند. اما امروز، برای بسیاری از متقاضیان، این طرح بیش از آنکه نماد حمایت باشد، به نماد انتظار، افزایش هزینه‌ها و وعده‌های محقق‌نشده تبدیل شده است. شش روز است که جمعی از متقاضیان، بدون شعارهای ساختارشکنانه و تنها با مطالبه اجرای عدالت، در کنار یکدیگر ایستاده‌اند. آن‌ها اختلاف‌ها را کنار گذاشته‌اند، وظایف را میان خود تقسیم کرده‌اند و با همدلی، معنای واقعی همسایگی را به نمایش گذاشته‌اند. در این روزها، غم و شادی یکدیگر را شریک شده‌اند و نشان داده‌اند که اتحاد، بزرگ‌ترین سرمایه مردم است. در این تحصن، صحنه‌هایی رقم خورد که نباید در یک طرح حمایتی شاهد آن بود. انتقال یکی از متقاضیان با آمبولانس بر اثر فشارهای روحی، زنگ خطری بود که همه حاضران آن را با تمام وجود احساس کردند. همچنین کودکی که باید روزهای تابستان را در خانه و در آرامش سپری می‌کرد، در کنار پدر و مادرش برای مطالبه حق خانواده حضور داشت و بر اثر حادثه‌ای دستش شکست. این اتفاقات تنها روایت یک فرد یا یک خانواده نیست؛ روایت رنج مشترک مردمی است که سال‌ها چشم‌انتظار تحقق وعده‌ها مانده‌اند. سؤال اینجاست؛ چند حادثه دیگر باید رخ دهد تا مسئولان، مطالبه این مردم را جدی بگیرند؟ مگر نه اینکه مسئولیت، امانتی در دست مدیران است و خدمت به مردم، مهم‌ترین وظیفه آنان؟ در سی‌ویکم تیرماه، وعده حضور مسئولان در میان متقاضیان داده شد، اما این وعده عملی نشد. امروز دیگر در عصر رسانه، هیچ وعده‌ای فراموش نمی‌شود و افکار عمومی عملکرد مسئولان را به دقت رصد می‌کند. عمل به وعده‌ها، مهم‌ترین سرمایه برای حفظ اعتماد مردم است. با وجود تمام این گلایه‌ها، تحصن متقاضیان در نهایت آرامش، نظم و احترام به قانون ادامه یافته است. هیچ مطالبه‌ای جز اجرای عدالت، شفاف‌سازی و تعیین تکلیف پروژه‌ها مطرح نشده و همه چهار فاز پروژه، بدون هیچ مرزبندی، در کنار یکدیگر ایستاده‌اند. امروز، اول مرداد، پس از شش روز تحصن، نخستین مسئول فرماندار وقت آقای دکتر حاج علی بیگی در میان مردم حاضر شد و ضمن دعوت به آرامش، وعده داد که روز دوشنبه خبرهای امیدوارکننده‌ای به متقاضیان اعلام خواهد شد. اکنون نگاه صدها خانواده به تحقق این وعده دوخته شده است. امید آن است که این همدلی و انسجام که امروز در میان مردم شکل گرفته، در میان مسئولان نیز دیده شود. چرا که هیچ جایگاهی دائمی نیست و آنچه از مدیران در حافظه مردم و تاریخ باقی می‌ماند، نه وعده‌ها، بلکه عمل به تعهدات، رعایت عدالت و احترام به حقوق مردم است. اتحاد مردم، سرمایه‌ای ارزشمند برای عبور از مشکلات است؛ سرمایه‌ای که اگر با پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری مدیران همراه شود، می‌تواند امید را به جامعه بازگرداند و مسیر تحقق عدالت را هموار سازد https://eitaa.com/avayarak

🎙 رادیو انسجام | صدای متقاضیان پروژه ۸۱۱۲ واحدی @listeensejam

🎙 صدای متقاضیان نهضت ملی مسکن؛ پروژه ۸۱۱۲ واحدی اراک | قسمت دوم @listeensejam

🎙 رادیو انسجام | صدای متقاضیان پروژه ۸۱۱۲ واحدی @listeensejam

🎙 صدای متقاضیان نهضت ملی مسکن؛ پروژه ۸۱۱۲ واحدی اراک | قسمت سوم @listeensejam

🎙 صدای متقاضیان نهضت ملی مسکن؛ پروژه ۸۱۱۲ واحدی اراک | قسمت چهارم @listeensejam

🎙 رادیو انسجام رسانه‌ای برای شنیدن صدای شهروندان... @listeensejam

🎙 رادیو انسجام @listeensejam

🔹بررسی یکی از المان‌های شهری اراک؛ سازه S شکل 🔹در این ویدئو، مهندس عابدی به بررسی جانمایی، طراحی و تأثیر این سازه بر ترافیک و جریان عبور و مرور پرداخته و برخی از چالش‌های آن را مطرح می‌کند. @listeensejam

هزار میلیارد تومان؛ برای حل مسئله یا ساختن یک پروژه نمایشی؟ سال‌هاست پروژه ۲۴ متری اراک، به‌عنوان یکی از طرح‌های مهم برای کاهش بار ترافیکی شهر، به دلیل نبود اعتبار لازم برای تملک املاک واقع در مسیر، متوقف مانده است. در تمام این سال‌ها، پاسخ مدیریت شهری روشن بوده است: اعتبار کافی برای پیشبرد این پروژه وجود ندارد. اما امروز، اختصاص رقمی در حدود هزار میلیارد تومان برای اجرای پروژه‌ای با محوریت احداث پل‌های خاص برای عبور خودرو و عابر، این پرسش جدی را برای شهروندان ایجاد کرده است: اولویت واقعی شهر چیست؟ آیا منطقی است در شرایطی که یکی از پروژه‌های زیرساختی و اثرگذار بر شبکه ترافیکی شهر سال‌ها بلاتکلیف مانده، چنین اعتبار سنگینی صرف طرحی شود که ضرورت و میزان اثربخشی آن محل بحث است؟ مسئله، مخالفت با توسعه و اجرای پروژه‌های جدید نیست؛ مسئله، اولویت‌بندی صحیح منابع عمومی و پاسخ‌گویی در برابر نیازهای واقعی شهروندان است. اراک امروز بیش از پروژه‌های پرهزینه و نمایشی، به زیرساخت‌های مؤثر، تصمیم‌های کارشناسی و مدیریت هوشمندانه منابع نیاز دارد. هزار میلیارد تومان از بودجه عمومی، سرمایه شهر است؛ و هر هزینه‌ای باید پیش از اجرا، پاسخ روشنی برای یک سؤال داشته باشد: این پروژه دقیقاً کدام مسئله اساسی اراک را حل می‌کند؟ @listeensejam

شهر سرگردان، مدیران بی‌برنامه؛ تضییع بیت المال وقتی مدیران در جایگاه‌های تخصصی، توانایی و برنامه روشنی برای مدیریت شهری و شهرسازی ندارند، نتیجه چیزی جز عملکرد جزیره‌ای، پروژه‌های پراکنده و تصمیم‌های بدون نقشه راه نیست. اراک امروز بیش از هر چیز، تاوان این بی‌برنامگی را می‌دهد؛ تاوانی که فقط در پروژه‌های عمرانی دیده نمی‌شود، بلکه خسارت اجتماعی و اقتصادی آن مستقیماً متوجه مردم و بیت‌المال است. شهر، مدیریت حرفه‌ای می‌خواهد؛ نه آزمون و خطا. @listeensejam

ای‌کاش در مسکن ملی هم «اعمال نفوذ» به همین سرعت جواب می‌داد! اگر قرار باشد مشکلات مردم با این سرعت حل شود، واقعاً جای خوشحالی دارد؛ فقط ای‌کاش از خانواده نماینده مجلس هم کسی در صف متقاضیان مسکن ملی بود تا شاید پرونده خانه‌دار شدن مردم هم به همین سرعت به نتیجه می‌رسید! خیابان مخابرات اراک ماه‌ها درگیر اجرای طرح پیاده‌راه بود؛ طرحی که قرار بود چهره این محدوده را تغییر دهد. اما حالا خیابان دوباره به وضعیت سابق برگشته است. نکته مهم‌تر، هزینه‌ای است که از جیب شهروندان برای اجرای این طرح و حالا برچیدن و تغییر آن پرداخت می‌شود. نصب المان‌های شهری، تجهیزات، جداکننده‌ها و سایر اقدامات عمرانی هزینه‌های سنگینی به شهرداری و در نهایت به مردم تحمیل می‌کند. سؤال ساده اینجاست: اگر قرار بود چند ماه بعد همه‌چیز به نقطه اول برگردد، چرا اصلاً این هزینه‌ها انجام شد؟ چه کسی پاسخگوی این اتلاف منابع است؟ هم‌زمان، این سؤال برای افکار عمومی مطرح است که آیا منافع کسب‌وکارهای مستقر در محدوده، در این تصمیم بی‌تأثیر بوده یا نه؟ اگر تصمیمی کارشناسی و برای منفعت عمومی است، باید برای همه یکسان باشد؛ نه اینکه مردم برای ابتدایی‌ترین مطالباتشان ماه‌ها تحصن و اعتراض کنند، اما بعضی مسائل ظاهراً راه‌های کوتاه‌تری برای حل شدن داشته باشند. مردم فقط یک چیز می‌خواهند: تصمیم‌گیری برای شهر، بر اساس منافع شهروندان؛ نه منافع افراد. @listeensejam