نیچه گریست | اروین د یالوم: افسردگی بهایی است که آدم‌ها برای شناخت خود می‌پردازند، هرچه عمیق‌تر به زندگی بنگری به همان مقدار هم عمیق‌تر رنج می‌بری.

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت جناب حافظ_

قابل توجه اونایی که میگن رژیم سنگین گرفتم:/

چا‌ل می‌افتد کنارِ گو‌نه‌ات وقتی تبسم میکنی نا‌مسلما‌‌ن ! شهر را ، این چا‌له کافر کرده‌است!

«چه رسم جالبی‌ست محبتت را میگذارند پای احتیاجت، صداقتت را میگذارند پای سادگیت، سکوتت را میگذارند پای نفهمیت، نگرانیت را میگذارند پای تنهاییت، و وفاداریت را پای بی‌کسیت، و آنقدر تکرار می‌کنند که خودت باورت میشود که تنهایی و بی‌کسی و محتاج. پس محبتت، صداقتت، سکوتت، نگرانیت و وفاداریت را برای همه خرج نکن» .

تو چسب روی زانوهای زخمی منی. تو نور توی زندگی تاریک منی. تو امید بین همه‌ی حسای بدمی. تو آرامش موقع مشکلاتمی. تو مخفیگاه و پناهگاه منی. تو خورشید و ماه و ابر و ستاره توی آسمون زشت زندگیمی.

‏من صداش میکنم ابدِ من. یعنی به من ختم میشه. یعنی به هم ختم میشیم. هر چه که بشه، حتی اگر روزها باهم قهر باشیم و از هم دلخور، حتی اگر بدترین دعواها را با هم داشته باشیم، حتی اگر از هم دلشکسته بشیم باز هم اخرش بهم ختم میشیم. ابدِ من، یعنی مهم نیست چی پیش بیاید و چی بشه. من همیشه هستم.