حالا ببین اینکه من اینکارو نمیکنم هیچی خودت حال داری ۹ دیقه به خنده من گوش بدی😔😂

دیگه مهم نیست کسی دوستم داشته باشه یا نه، کسی باهام حرف بزنه یا نه، اگه گریه کنم کسی باشه بغلم کنه و نزاره اشکام بریزن یا نه، وقتی چیز جدیدی میبینم کسی باشه با ذوق بهش نشون بدم یا نه، کسی باشه که زخمامو بهش نشون بدم و اون درمانشون کنه یا نه.. فقط میخوام نباشم، کسی سراغمو نگیره، ندونه کجام.. فقط نیاز دارم برم.. .همین.

کسی که از طرف امن ترین آدم زندگیش مثل پدر یا مادرش از بچگی طرد شده هیچوقت نمیتونه فکر کنه عمیقا کسی هست که دوستش داشته باشه چون همیشه فکر میکنه قراره در نهایت دستاشو ول کنی.. به خاطر همین از نشون دادن زخمای روح و تنش دوری میکنه، از حرف زدن راجب چیزایی که دوست داره دوری می‌کنه که نکنه فرد مقابلش نخواد اینارو بشنوه. دختری/پسری که از بچگی حس رها شدگی رو بهش دادن وقتی هنوز نیاز داشت کسی کمکش کنه خیلی سخت تر از بقیه بچه ها حس امنیت توی وجودش ریشه میزنه.. اون همیشه حس میکنه قراره عزیزانش دستاشو رها کنن و این بدترین فوبیایی که خانواده میتونه به فرزندش بده.

من هیچوقت کم نذاشتم تو زندگی شخصیم ، تو رفاقتم تو رابطه احساسی ام ، تو خانواده ام من همیشه همه تلاشمو کردم که بهترین باشم برای دوستام ، خانوادم ، کسی که دوسش داشتم و حتی یه غریبه که ازم کمک خواسته و همیشه وجدانم راحته پس اگه جایی کسی رو رها کردم یا رفتارم باهاش عوض شده نتیجه کارای خودشه من از خوبی که در حق هرکسی کردم پشیمون نیستم و با یه لبخند رها کردم و رفتم به نظرم این سادگی یا خُل بودن آدم نیست. . .！

تو چشم توننن😂

بهم محبت کردی؟ منم همین کارو می کنم. ایگنور کردی؟ منم همین کارو می کنم. واسم وقت نذاشتی؟ منم همین کارو می کنم. وقتی نیاز داشتم نبودی؟ منم نیستم. پس یادت نره هر رفتاری می بینی انعکاس رفتار خودته، مخصوصا اگه قبلش بارها و بارها صبوری کرده باشم :)!🕊'

من دارم سعی میکنم هر طور شده افراد مهم زندگیم رو حفظ کنم ولی همشون ازم خسته شدن و خب نمیشه انکار کرد مقصر منم؛

دیگه توانایی و کشش نگه داشتن بقیه رو ندارم؛ به جایی رسیدم که حتی اگر دارم نابود میشم بی تفاوت رفتار میکنم:)