اگه آمار اینجا یه کوچولو تغییر کنه آدم خوشحال تری میشم::)

هر بار تلاش می‌کنم برونگرا باشم به این نتیجه میرسم قراره باز حس اضافی بودن کنم و برگردم به تنهایی؛ جالب اینه هر بار این اشتباه رو تکرار میکنم:)

هیچ وقت نتونستم حد تعادل رو تو روابط حفظ کنم:)

دیگه توانایی تحمل این حس های مزخرفو ندارم؛

آنقدر از همه چیز خستم که تمام توانایی هام برای تلاش برای هر چیزو از دست دادم؛

بیشتر از همیشه لازم شون دارم؛ کمتر از همیشه هستن؛

در تمام شب پی فرصتی ام تا تنت پذیرای تنم باشدو چاشنی آن مهمانی لبهایت؛

رفتنت رفتن جان است؛ خودت میدانی:)

با چه زبونی بهتون بفهمونم؛ وقتی یکی برام مهمه نزدیکش نشید؟! شماها حق ندارید افراد مهم زندگیم رو اذیت کنید؛ حق ندارید سعی کنید وارد حریم امن مون شید؛ من اونا رو از سر راه نیآوردم دو دستی تقدیم بقیه کنم:)

گفتم که عقل از همه جا به در آید بیچاره فرو ماند چو عشقش به سر افتاد

درد دانستن دمار از جان انسان می‌کشد خوش به حال بیخیالان،جاهلان،خوش باوران:)

یه عادت خوبی ایجاد کردم تو خودم و اونم اینه که جمعی که اذیتم میکنه، جایی که تحمل دیدن یه چیزیو ندارم و هر چیز مشابهی که پیش میاد، بلند میشم میرم. حقیقت اینه که فرار میکنما ولی خب حداقل پذیرفتم که ناراحت شدنم دست خودمه و دیگه نه به کسی میگم فلان کارو نکن دوست ندارم و نه انتظاری دارم دیگه از کسی، تا وقتی میتونم چیزی که اذیتم میکنه رو نبینم و نشنوم چه کاریه خب؟! AliensFromAtlantis🌊