بین اطرافیانم هر کس منو با خصوصیات کاملا متفاوت میشناسه؛ این باعث شده خودمم ندونم دقیقا چه رفتاری دارم؛ نمیتونم با همشون یه جور رفتار کنم،چون ظرفیت هر کدوم در حد دونستن بخشی از منه؛ ولی الان حتی شناختم برای خودمم سخت شده؛ و بخش طنز ماجرا اونجاس همه فکر میکنن منو می‌شناسن:)

جدی چطور میتونید راجب بقیه نظر بدین یا قضاوت شون کنید؟! وقتی؛ نه از مشکلات خبر دارید؛ نه از زندگیش؛ نه از استرس هاش؛ نه از ترس هاش؛ نه از علایقش؛ نه از روحیاتش؛ نه از رویا هاش؛ نه از افکارش؛ نه از عقایش؛ بعد به خودت اجازه میدی نظر کارشناسانه بذی یا حتی بدتر اون قضاوتش هم میکنی؟! لامصب تو اگه همه اینا رو هم بدونی بازم نمیتونی اون فرد رو اون جوری که هست ببینی:)

بغل تو دیگه:)

اگه واقعا یه نفر رو دوست دارید سعی کنید درکش کنید؛درسته آدم رفیق پایه خوشگذرونی هم لازم داره،ولی اینکه بین همه اون رفیق‌های پایه عشق‌وحال یکی باشه موقع غمت هم بفهمه درد تو نعمت بزرگیه!

وقتی یه آدم درست وارد زندگیت میشه:)

زمانی معذرت خواهی ارزش داره؛

الان دقیقا همونجام؛

خیلی دلم میخواد:)

اگه رفیق منی؛

همیشه به خودم یادآوری میکنم یادت نره وسط چه باتلاقی بودی و رهات کردن:)

پسره چقدر کیوته...