صادقانه بگویم، حوصله ندارم. دوست دارم دست از سرم بردارند. مواجهه با مرگ براین مگی.

انقدر بی حوصلم که حس میکنم هرکی باهام حرف بزنه ارو از وسط نصف میکنم.

اگه کلمه "باشه" رو از من بگیرن حرفی برای گفتن ندارم.

حق.

بسه آفتاب دیگه شدی رنگ شکلاتو.. ؛)

مرسی که مجبورم میکنید چیزایی رو بگم که تهش اشکم در بیاد

وقتی یکی بهم میگه چقدر درونگرایی: داداش من؟! هنوز یخم آب نشده وایسا یه دو دیقه دیگه برونمو فرو میکنم توت.

اونا فکر میکنن که تو دوستشون نداری اما نمیدونن که تو فقط از ضربه دیدن دوباره میترسی؛

حرفامو به دل خاک میسپرم و با اشکهایم هر روز به آن آب میدهم تا بروید از آن زندگی؛

بعد یه مدت دیگه حتی جون نداری آدم مورد علاقتو تو زندگیت نگه داری؛

من آدم به زبون اوردنش نیستم. به زبون نمیارم چقدر از تو دارم می‌سوزم چقدر خستم چقدر نیاز دارم کسی کنارم باشه چقدر عصبیم.. چقدر دلتنگم.. چقدر بغض ته گلوم نشسته.. چقدر اظطراب و استرس دارم.. ولی خب تو بگو؟!. جز به خواب، به کجا پناه ببرم قاصدک؟!.

ترجیحم شاد زندگی کردن بود، ولی الان فقط دارم جون میکنم زنده بمونم.