حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم آخ…تا می بینمت یک جور دیگر می شوم با تو حس شعر در من بیشتر گل می کند یاسم و باران که می بارد معطر می شوم

به دیدارم بیا هر شب در این تنهایی تنها و تاریکِ خدا مانند دلم تنگ است بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی‌ها دلم تنگ است

نه به چاهی ، نه به دام هوسی افتاده دلم انگار فقط یاد کسی افتاده . . .

با عشق آنسوی خطر جایی برای ترس نیست در انتهای موعظه دیگر مجال درس نیست کافر اگر عاشق شود بی پرده مومن می شود چیزی شبیه معجزه با عشق ممکن می شود

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

زیر باران بیا قدم بزنیم عمر شب را شبی رقم بزنیم خسته‌ایم از سکوت حنجره‌ها زیر باران بیا که دم بزنیم

قاصد ز برم رفت که آرد خبر از یار باز آمد و اکنون خبر از خویش ندارد

هوا موی تو را که می‌بیند نا آرام می‌شود هیچ وقت جایی رفته ای که باد نیاید؟

خودمانیم رفیقان، به کسی بر نخورَد هر هوس را به غلط عشق حسابش کردیم

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشترست پیغام آشنا نفس روح پرورست هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای من در میان جمع و دلم جای دیگرست

تا یار برفت صبر از من برمید وز هر مژه‌ام هزار خونابه چکید گوئی نتوانم که ببینم بازش «تا کور شود هر آنکه نتواند دید»

آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست