خودمانیم رفیقان، به کسی بر نخورَد هر هوس را به غلط عشق حسابش کردیم

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشترست پیغام آشنا نفس روح پرورست هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای من در میان جمع و دلم جای دیگرست

تا یار برفت صبر از من برمید وز هر مژه‌ام هزار خونابه چکید گوئی نتوانم که ببینم بازش «تا کور شود هر آنکه نتواند دید»

آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست طاقت بار فراق این همه ایامم نیست

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

ز کدام رَه رسیدی؟ زِ کدام در گذشتی؟ که ندیده دیده ناگه به درونِ دل فتادى؟

تا در ره عشق آشنای تو شدم با سد غم و درد مبتلای تو شدم لیلی‌وش من به حال زارم بنگر مجنون زمانه از برای تو شدم

از چشم و دل مپرس که در اولین نگاه شد چشم من، خراب دل و دل، خراب چشم

من آنِ توام مرا به من باز مده . . .

چمدان دستِ تو و ترس به چشمان من است این غم انگیز ترین حالت غمگین شدن است

بر من گذشتی ، سر بر نکردی از عشق گفتم ، باور نکردی دل را فکندم ارزان به پایت سودای مهرش در سر نکردی