اینطوری نیست که همه آدما بلد باشن خیلی ایزی و راحت و منطقی مووان کنن و فقط ما باشیم که گیر ِ خاطره ها و ادما و دلیل داستان باشیم . همه همینیم . زمان همه چیز رو قابل تحمل تر میکنه ، گاهی وقتا فقط باید به خودمون زمان بدیم که با آدما و خاطراتشون خوب خداحافظی کنیم و بعد از خداحافظی شروع کنیم . آدمای جدید ، داستانای جدید و تجربه های جدید . زندگی اینطوری پیش میره دوست من .
_درسته. همه چیز دست زمانه. حتی ممکنه درستش هم نکنه اما خب باید امیدوار باشیم و خداکنه که باهامون مهربون باشه.
در واقع باید به زندگی اعتماد کنیم.
وقتی که غروب خورشید رو نگاه میکنم به غروب خودم فکر میکنم. از کنار کوه ها و ماشین ها میگذریم و اشک از روی گونه هام میگذره. صدای موسیقی رو زیاد میکنم تا صدای بقیه رو وقتی دارن درباره آینده و گذشته حرف میزنن نشنوم. باد موهام رو کنار صورتم تکون میده و من به تموم لحظاتی که به خاطرشون صبر کردم تا اوج بگیرم ولی الان از دستشون دادم فکر میکنم.
آسمون کم کم نیلی رنگ میشه و آرزو میکنم کاش خدا کمکم کنه.
دلم میخواد تا ابد این لحظه رو یادم بمونه.
این تابستون عجیب غریب رو هم
با این آهنگ به پایان میرسونیم.
به اختصار از سه ماه
حس میکنم دارم رنج های زندگی رو برای خودم برمیدارم و رویاهام رو ناخواسته نابود میکنم.
گاهی اوقات وقتی که از آدم های رندوم محبت های رندوم میگیرم حس میکنم شاید واقعا زندگی ارزشش رو داره