وقتی که غروب خورشید رو نگاه میکنم به غروب خودم فکر میکنم. از کنار کوه ها و ماشین ها میگذریم و اشک از روی گونه هام میگذره. صدای موسیقی رو زیاد میکنم تا صدای بقیه رو وقتی دارن درباره آینده و گذشته حرف میزنن نشنوم. باد موهام رو کنار صورتم تکون میده و من به تموم لحظاتی که به خاطرشون صبر کردم تا اوج بگیرم ولی الان از دستشون دادم فکر میکنم.
آسمون کم کم نیلی رنگ میشه و آرزو میکنم کاش خدا کمکم کنه.
دلم میخواد تا ابد این لحظه رو یادم بمونه.
وقتی فکر میکنم که یکی با تموم ظلم هایی که درحقش شده و با تموم بی محبتی ها و طرد شدن ها و تاریکی هایی که بهش تحمیل شده هنوز هم چطور مهربون و بخشنده و خوش رو هست، از خودم خجالت میکشم.
