از تلخ ترین روزای زندگیم بعد از شهادت سید ابراهیم بود

چقد از همه تیکه خورده بودیم که طرفدارشیم چقد حتی بعد از شهادتش خندیدن بهمون یادمه امتحان نهایی میدادم اون روزا. صبحها تو مسیر مدرسه بنرها و بیلبورد هاشو میدیدم و اشک میریختم که تو راحت شدی سید ولی آقا تنها شد

شاید آدم بدی باشم. ولی حداقل میدونم غم‌های ارزشمندی به دوش میکشم. غم های ارزشمندی که همش از لطف خداست.