خاک از همه وحشتناک‌تر این بود که فهمیدم تابه‌حال ندانسته‌ام کیستم، خود را نشناخته بودم و از این پس هم نخواهم شناخت. 𝐝𝐞𝐚𝐫:https://eitaa.com/sobhanallahhhhh

باد مانندِ شعری که در عهدِ شکوفاییِ ادبی سروده شده، ظریفم، اما عمیق؛ و شکننده، اما از جنسِ فولادِ آبدیده. 𝐝𝐞𝐚𝐫: https://eitaa.com/saraB612

آب در زیر خروار ها افکار که گریبان مرا گرفته اند، سایه می افکند بر روح عریان من پرتوهای آفتاب، میسوزاند تنم را و مژده می‌دهد مهتاب، تجلی روحم را، آنجا که ماه طواف می‌کند معشوق خود را 𝐝𝐞𝐚𝐫: https://eitaa.com/DoctorAsalHarkness،

آتش نفرت دارم از من بودن، خویش، آدمی بودن.. نفرتم آنچنان خانمان سوز است که آشکارا اجزا، ماهیتم و اندیشه هایم همگی در قالب نحسیت گریبان مرا گرفته و روحم را عریان می‌کنند. 𝐝𝐞𝐚𝐫: https://eitaa.com/FMdaily

خاک و آن‌گاه صدای شیون پنهانی می‌شنوم که از عمق جانم می‌وزد... اوایل به دنبال صاحب صدا می‌گشتم و می‌گفتم لابد زیر تخت، پشت در، پس پردهٔ حمام یا در کمد پنهان شده است. می‌گشتم و می‌گشتم و وقتی سکوت طولانی می‌شد، یقین می‌کردم که این صدا، مانند بادی از گور قربانیانِ بی‌خونخواه، با یک دنیا اندوه و زاری از درون خودم می‌وزد... 𝐝𝐞𝐚𝐫:https://eitaa.com/The_midnight_Library

آب در درون خود فرومی‌روم و در این‌جا جهانی را می‌یابم! ولی جوهرهٔ این جهان هم بیش‌تر گمان است و گنگی، و نه گردش و گزارشی زنده. چنین است که همه‌چیز در پیش حس و نگاهم به هم می‌ریزد و تار می‌شود و من دوباره رؤیاآلوده به دنیا لبخند می‌زنم و می‌گذرم. 𝐝𝐞𝐚𝐫: https://eitaa.com/Happiness_03