«بِذْلَة» یعنی لباس خدمت، لباس فرم، لباس همین مأموران هلال احمر، همین بچه‌های اورژانس، همین ملوانان ناو‌ دنا یا آن سربازها و پاس/دارهایی که شیفت وطن‌پرستی رفتند. یا ارتشی‌های پدافند یا حتی رفتگرهایی که شب و روزشان شده تمیز کردن خیابان‌هایی که با همه زخم‌ها و اصابت‌ها، برای رفتن‌ها و آمدن‌ها از همیشه معنادارترند. دعای بیستم صحیفه سجادیه می‌گوید «من تا وقتی زنده باشم که لباس فرم بندگی به تنم باشد. وقتی عمرم شد چراگاه شیطان، عمرم را بگیر؛ قبل از آنکه از من عصبانی بشوی». شاید یعنی خدایا کاری کن من در همین لباس فرم بمیرم، در همین حال خدمت، وقتی زیر آوار دنبال پیکر هم‌وطنم می‌گردم، یا دارم ایست و بازرسی می‌دهم، یا وقتی مشغول حراست از مرزهای وطنم. طول عمر مهم است اما عرض عمر مهم‌تر است. عَمِّرْني ما كانَ‌ عُمري‌ بِذْلَةً في طاعَتِكَ، فإذا كانَ عُمري مَرتَعاً لِلشَّيطانِ فَاقبِضْني إلَيكَ قَبْلَ أَنْ يَسْبِقَ مَقْتُكَ إِلَيَّ أَوْ يَسْتَحْكِمَ غَضَبُكَ عَلَيَّ‌. #مکارم_اخلاق #صحیفه_سجادیه #دعای_بیستم https://eitaa.com/maftoon72

«إِرْفَادِ» یعنی بند زدن، یعنی ترمیم، یعنی استخوان‌ها را کنار هم گذاشتن برای جوش خوردن، یعنی مرهم گذاشتن. یعنی دل به دل دادن، بغل کردن، در آغوش گرفتن و تسلی دادن. مثل همین کاری که عید ۱۴۰۵ کردید. به جای دید و بازدید نوروزی، رفتید خانه شهدا و دور صاحب عزت را شلوغ کردید. همین پدرها و مادرها و همسران و فرزندانی که حالا عزیزشان را ندارند. دعای ۵ صحیفه سجادیه، دعای حضرت است برای خودش و دوستان خاصش. تو بخواهی برای از جان عزیزترهایت دعا کنی، چه می‌گویی، چطور می‌گویی. امام سجاد علیه‌السلام می‌گفت «وَ أَغْنِنَا عَنْ غَيْرِكَ بِإِرْفَادِكَ». ما را با بند زدن به دل شکسته‌مان از غیر خودت بی‌نیاز کن. خدایا به دل شکسته ما، به زخم خون‌جگر ما بند بزن که خوب شود، که بسته شود،که دیگر سر باز نکند. اگر ارفاد تو باشد، اگر پرستاری تو باشد، ما از همه بی‌نیاز می‌شویم. با تسلای تو‌ به هیچ‌کس نیاز نداریم. #مناجات #صحیفه_سجادیه #پرستاری #ارتوپدی #دعای_پنجم https://eitaa.com/maftoon72

«حَفِيّ» یعنی کسی که به وضعیت تو علم کامل دارد و براساس آن علم به تو حداکثر نیکی را می‌رساند. گاهی وقت‌ها بین پیام‌هایی که در گروه‌های مجازی دریافت می‌کنیم، کسی شماره کارت داده برای کمک به نیازمندی که وضعیت آشفته‌ای پیدا کرده و بعد هم نوشته «من از وضعیت این خانواده اطلاع کامل دارم». گویی که اگر از نیازمند یا فقیری اطلاع کامل داشته باشی، با دست بازتر، با اعتماد بیشتر کمک می‌کنی. «حَفِيّ» یعنی نیکوکاری که همه زیر و بم زندگی‌ها را می‌داند، همه پنهان و آشکار اوضاع را اطلاع دارد و از روی این علم و اطلاع کامل، حداکثر کمک و هدیه و انفاق را می‌رساند. دعای ۲۲ صحیفه سجادیه، دعای حضرت است وقتی کارها سخت می‌شد. در همین دعا می‌گوید «خدایا تو که می‌دانی چه چیزی اوضاع دنیا و آخرت مرا ردیف می‌کند، پس در حاجت‌های من حَفِيّ باش». تو مثل این خیّرهایی که دفتر و دستک و تشکیلات دارند و می‌دانند فلانی کجا و چه چیزی کم دارد، چه کسی مریض است، چه کسی بچه‌اش نمی‌شود؛ و با همه این علمی که دارند، همه وقت و انرژی‌شان را می‌گذارند برای اینکه گره نیازمندها را باز کنند، با من تا کن. خدایا تو می‌دانی ما چقدر توانایی نظامی و دارایی اجتماعی داریم، هیچکس به اندازه تو از وسع و نیروی ما خبر ندارد؛ تو نسبت به ایران ما حَفِيّ باش. اللَّهُمَّ قَدْ تَعْلَمُ مَا يُصْلِحُنِي مِنْ أَمْرِ دُنْيَايَ وَ آخِرَتِي فَكُنْ بِحَوَائِجِي حَفِيّاً. #دعای_بیست_و_دوم #مناجات #صحیفه_سجادیه #ایران #کمک_خارجی https://eitaa.com/maftoon72

«خَوْل» یعنی اموال دیگران را به خوبی نگهداری کردن. «خوّال» به مباشر اموال می‌گویند.‌ کسی که استخدام می‌شود تا برای مدتی مدیریت مالی زمین و ملک و باغ و بوستان کسی را بر عهده بگیرد.‌ خوّال از خودش ثروت و اختیاری ندارد و چیزها به امانت نزد او گذاشته شده. رئیس کاروان را هم خوّال می‌گویند. دعای ۳۵ صحیفه سجادیه می‌گوید «خدایا شکر من برای آنچه مقابل چشمم اما دور از دسترس من قرار دادی، فراوان‌تر قرار بده نسبت به آنچه که به من خوْل کردی». یعنی ما مالک هیچ چیزی از خودمان نیستیم، حتی آبرو و اعتبار و توان و دارایی ما هم همه مال اوست. هیچکس نمی‌تواند بگوید چیزی که دارد، مال خود اوست.‌ حتی اگر ثروت و شغل و شهرتی که داریم، هم با تلاش و کوشش شبانه روزی هم به دست آمده باشد؛ باز هم در اثر استعدادی است که خدا به انسان داده. پشت بسیاری از این خاورها و تریلی‌های جاده نوشته «در حقیقت مالک اصلی خداست». ما هر چه داریم، از آن خداست. ما باید نگهبان و حافظ و خوال و امانت‌دار چیزهایی باشیم که داریم، اما نداریم. مثل همین شهدایی که زودتر از پدران و مادران‌شان دنیا را ترک می‌کنند. آنها مال خدایند، امانت خدایند و باید شاکر بود که برای مدتی و ایامی نزد خانواده و دوستان و یارانشان بوده‌اند. «وَ اجْعَلْ شُکرِی لَک عَلَى مَا زَوَیتَ عَنِّی أَوْفَرَ مِنْ شُکرِی إِیاک عَلَى مَا خَوَّلْتَنِی» #مناجات #صحیفه_سجادیه #دعای_سی_و_پنجم #کارگزار https://eitaa.com/maftoon72

«حَامَّة» یعنی دوست و رفیقی که اگر یک روز نبینی‌اش، بی‌قرار و بی‌تاب می‌شوی. بعضی دوست‌ها آنقدر به جانت بسته‌ شده‌اند که صبحت را با حرف زدن با او آغاز می‌کنی و شبت را هم با درددل کردن با او تمام می‌کنی. همان که وقت گرفتاری و تنگدستی، وقت تنگی سینه و سنگینی بغض، هر چه مخاطبین گوشی‌ات را هم بالا و پایین می‌کنی؛ باز هم به او برمی‌گردی. امام سجاد علیه‌السلام وقتی خبر مرگ کسی را می‌شنید، می‌گفت «خدایا کاری کن مرگ برای ما جایی باشد که به آن خو گرفته‌ایم، جایی باشد که دوست داریم به آنجا سفر کنیم. کاری کن مرگ برای ما حَامَّة‌ای باشد که دوست داریم مرتباً به آن نزدیک شویم». مرگ را دوست و محبوب دیدن، از فکر و نگاهی می‌آید که اولاً دنیا را تنها عالم آفرینش نمی‌بیند و ثانیاً عالم دیگر را زنده‌تر و زیباتر از این دنیا می‌شناسد. امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام می‌فرماید «الدُّنيا خُلِقَت لِغَيرِها ولَم تُخلَق لِنَفسِها؛ دنیا برای خودش خلق نشده». «ثروت دنیا، فقر آخرت است» یا آن گونه که فرزندش امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید «به هیچکس چیزی از دنیا داده نشد، مگر آنکه از بهره او در آخرت کم شد». این‌گونه است که زاهدان و عابدان اتفاقاً در متن جهاد و ایثارند. رقص و جولان بر سرِ میدان کنند، رقص اندر خونِ خود مردان کنند/چون رهند از دستِ خود دستی زنند، چون جهند از نقصِ خود رقصی کنند. شعری که مولوی سرود، قاسم معنا کرد و دوستدارانش امروز بدان عمل می‌کنند. #دعای_چهلم #صحیفه_سجادیه #مرگ #مناجات #دنیا_و_آخرت https://eitaa.com/maftoon72

«سَوغ» یعنی دلچسب و لذیذ بودن، گوارا و نوشین بودن. مثل آب خنکی که گلو را تازه می‌کند پس از گرمایی فرساینده، پس از ساعت‌ها تشنگی و عطش که جان را به لب رسانده. «سَوغ» هم آسانی را می‌رساند و هم لذت را. دعای ۱۴ صحیفه سجادیه، همان دعایی که وقتی به حضرت ظلم می‌شد، همان دعایی که رهبر شهید ایران توصیه کرد شب و روز بخوانیم، می‌گوید «خدایا کاری کن ستم ظالم بر من برایش گوارا و دل‌نشین نباشد. او مثل آب خوردن به من ظلم نکند. ستمگر در ظلم به من ضربه ببیند، به ترس و تردید بیفتد». بعد از چهل روز حمله بی‌امان دشمن، اگر همه فرازهای دعای ۱۴ و دیگر دعاها در حق ملت ایران مستجاب نشده باشد؛ همین یک جمله مستجاب شده. دشمن از ضربه به ایران آسیب دیده، شاید آنقدر که بار دیگر فکر حمله به سرش نزند.‌ نه آنقدر که بازدارندگی برگشته باشد، اما آن قدر که محاسبه جنگ پیچیده و چند لایه شده. امام می‌گوید خدایا مرا بازدار از اینکه مثل دشمنم باشم. مرا در حال و وضع او قرار نده. ظلم هر اندازه فراگیر شود، ظالم راحت نخواهد بود. چیزی شب و روزش را به هم می‌زند. وَ لَا تُسَوِّغْ لَهُ ظُلْمِي وَ أَحْسِنْ عَلَيْهِ عَوْنِي وَ اعْصِمْنِي مِنْ مِثْلِ أَفْعَالِهِ وَ لَا تَجْعَلْنِي فِي مِثْلِ حَالِهِ #صحیفه_سجادیه #دعای_چهاردهم #انتقام #بازدارندگی #جنگ https://eitaa.com/maftoon72

«انْقِیاد» یعنی اطاعت محض، تسلیم بی قید و شرط، خضوع کامل، گویی که دست و پایی نداریم، هیچ اراده‌ای نداریم، هیچ‌ زبان و ذکری نداریم. بی هیچ اما و اگری، بی هیچ شاید و بایدی، حتی به ابرو یا زیر لب، بدون غر و ناله یا هر گونه نجوا و زمزمه‌ای. از امام سجاد علیه‌السلام پرسیدند زهد چیست؟ فرمود «زهد ده مرتبه دارد، بالاترین رتبه‌ زهد، پایین‌ترین درجه ورع (دوری از گناهان) است. بالاترین درجه ورع، پایین‌ترین درجه یقین است و بالاترین درجه یقین، پایین‌ترین درجه رضایت به مشیت الهی است». رضایت به مشیت الهی، کار هر کسی نیست. برخی وجوه مشیت آنقدر سخت و تلخ و جان‌فرساست که شب و روزت را یکی می‌کند. از دست دادن عزیز، بیماری فرزند، فقر، اجاره‌نشینی، سرزنش دیگران و ... یا از این دست ابتلائات، همه و همه مشیت خداوندند که صبر در برابرش بسیار سخت است؛ چه رسد به آنکه بخواهیم در برابرش تسلیم محض باشیم. امام سجاد علیه‌السلام اینها را می‌داند و می‌گوید «خدایا انقیاد در برابر مشیت خودت را به ما الهام کن تا آنچه جلو انداخته‌ای، ما دیر نخواهیم و آنچه دیر خواسته‌ای، زودتر اراده نکنیم». نخواهیم ۸۶ سال عمر شریف رهبر شهیدمان یک روز بیشتر می‌بود و نگوییم حیف شد سردارانی مثل عبدالرحیم موسوی و علیرضا تنگسیری رفتند. کار کنیم و مشیت خدا را بسازیم اما هرگاه آمد، انقیاد داشته باشیم. وَ أَلْهِمْنَا الِانْقِیادَ لِمَا أَوْرَدْتَ عَلَینَا مِنْ مَشِیتِک حَتَّی لَا نُحِبَّ تَأْخِیرَ مَا عَجَّلْتَ وَ لَا تَعْجِیلَ مَا أَخَّرْتَ #صحیفه_سجادیه #دعای_سی_و_سوم #رضایت #مشیت_الهی https://eitaa.com/maftoon72

«بهیمة» و «مبهم» و «ابهام» هم‌خانواده‌اند. «بهیمة» یعنی چهارپا، حیوان؛ به این خاطر که صدایش مبهم است، قابل درک نیست. اگر انسان حیوان ناطق است، «بهمیمة» حیوان مبهم است. نمی‌توان فهمیدش، نمی‌توان درکش کرد. حیوان قابل گفتگو نیست، منطق ندارد، وحشی است و جز غریزه‌‌اش چیزی نمی‌شناسد. نمی‌توان در راهش آورد یا از راه به درش کرد. دعای اول صحیفه سجادیه می‌گوید «اگر خدا بندگانش را از معرفت نعمت‌هایی که به آنها داده، حبس می‌کرد؛ آنها را از روزی او می‌خوردند و او را شکر نمی‌کردند و در نتیجه از وادی انسانیت خارج می‌شدند و به قلمروی بهمیمیت وارد می‌شدند». شکر نکنی، معرفت نداشته باشی، حیوانی بیش نیستی، مبهمی، درک نمی‌شوی و صدایت شنیده نمی‌شود. امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید «برخی بندگان خدا وقتی دعا می‌کنند، صدایشان برای فرشتگان آشنا نیست و از این نظر است که دعایشان رد می‌شود». شاکر بودن، شما را در آسمان معرفی می‌کند. اگر شکر کنید، در آسمان مبهم نیستید، بهیمة نیستید، چهارپا نیستید. شکر برای ایرانی بودن و زندگی در دوران و دنیایی که سید علی خامنه‌ای در آن بوده و هم‌زبان و هم‌زمان بودن با مردمی که مقابل ظالم زانو نمی‌زنند. وَ لَوْ كَانُوا كَذَلِكَ لَخَرَجُوا مِنْ حُدُودِ الْإِنْسَانِيَّةِ إِلَى حَدِّ الْبَهِيمِيَّةِ فَكَانُوا كَمَا وَصَفَ فِي مُحْكَمِ كِتَابِهِ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبيلاً. #صحیفه_سجادیه #دعای_یکم #شکرگزاری #حیوان_نباشیم https://eitaa.com/maftoon72