اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ؛
انتظار برای قطاری که هرگز نمی‌رسد...
«داستایوفسکی در "شب‌های روشن" تصویرِ آدم‌هایی را می‌کشد که در خیالِ خودشان زندگی می‌کنند چون واقعیت بیش از حد زمخت است.
ما همیشه منتظریم. منتظرِ شنبه، منتظرِ پایانِ ماه، منتظرِ کسی که بیاید و حفره‌های روح‌مان را پر کند. اما تلخیِ ماجرا اینجاست که زندگی، همان لحظاتی است که ما در حالِ "منتظر بودن" از دست‌شان می‌دهیم...
هیچ منجیِ بیرونی در کار نیست. اگر خانه‌ات تاریک است، خودت باید چراغ را روشن کنی. انتظار، فقط فاصله‌ی بینِ تولد و مرگ را طولانی‌تر نشان می‌دهد، نه پربارتر...