یچیزی تعریف کنم براتون.. یه داستان.. از قرآن

از آیه تقریبا ۲۹ تا ۳۴ سوره بقره

خدا وقتی انسان رو خلق کرد، به فرشته ها گفت بهش سجده کنید..

فرشته ها گفتن خدایا این رو چرا خلق کردی؟ اگه یکی رو میخواستی که تورو عبادت کنه خب ما کافی بودیم

خدا گفت نه...! من انسان رو خلق نکردم برای عبادت.. انسان رو خلق کردم تا جانشین من روی زمین باشه. بعد به انسان علم آموخت.

به انسان گفت الان هرچی که بهت یاد دادم رو برای فرشته ها بگو؛ انسان هراون چه رو که یاد گرفته بود از اسرار خلقت و آفرینش و... همه رو گفت

خدا به فرشته ها گفت شما اینارو بلدید؟ فرشته ها گفتن پاک و منزهی تو..! ما هیچ چیزی جز اون که خودت بهمون یاد دادی بلد نیستیم

حالا فهمیدید چرا خدا انسان رو دوست داره؟ همه مخلوقاتش رو دوست داره... ولی روی انسان یه حساب دیگه باز کرده.

هیچی بالاتر از این نیست که توی این وانفسا، دلت رو به دل خدا و اهل‌بیت گره بزنی... جای پات محکم باشه.

بقیش همه کشکه... بقیه لذتها پوچِ!

دیدید زمانی که داریم گناه میکنیم بعدش یه لذتی داره اما سریع اون لذته فروکش میکنه.. حتی خیلی وقتها بعدش خودمون به خودمون گفتیم خب که چی؟الان گناه کردم چیشد؟